Mesaim bitmişti. Çantama sahip çıkmaya çalışarak otelden dışarı çıktım. Cüzdanımın da çantada olduğuna emin olduktan sonra fermuarı çektim. Kafamı kaldırmamla yine gördüm onları. Beraber. Ellerinde kalın bir defter vardı. Yanyana oturmuş içini incelerken kahkahalara boğuluyorlardı. O çok mutluydu ama benim canım yanıyordu. Güçlü durmaya çalışarak yürüdüm. Tesadüfen otelin önünden geçen taksiyi fark ettiğimde durması için elimi havaya kaldırdım. Durduğunda arka koltuğun kapısını açıp bindim. Şoföre adresi söyleyip camdan dışarı izlemeye başladım. Dışarıdan bakınca çok sakin gözükmeme rağmen içimde savaş çıkmıştı. Beynim susmak bilmiyordu. Çıldırmak üzereydim.
...
Denizin önündeki banklardan birinde Yuna ile oturmuştuk. Ben hala kendime gelememiştim. Bunun beni bu kadar sarsması sinirimi bozuyordu. Yuna ise tam tersi çok mutluydu. Ben olsam bende mutlu olurdum. Sevdiği kişiyle evleniyor. Şanslı.
Yuna asla durmuyor bana sürekli bir şeyler anlatıyordu. Arkamızdan sevimli bir çocuk şarkısı yükseldi. Yuna anında dönüp kontrol etti. Ben ise öylece ayaklarımı izlemeye devam ettim. Yuna heyecanla oturduğu yerde zıpladı.
Yuna: Bak! Pamuk şeker. İki tane alıp geliyorum.
Cevabımı beklemeden fırladı ve pamuk şeker standının önüne dikildi.
Gözlerim doldu. Gün boyu ağlamamak için kendimi tutmuş,üstüne gülerek onlarca misafir karşılamıştım. Yorulmuştum. Daha fazla dayanamadım ve göz yaşlarımı serbest bıraktım. Yuna arkamdan seslendi.
Elindeki pamuk şekerlerle neşeli bir şekilde koşuyordu. Yanıma oturdu. Yüzümü görünce bankta kalan boşluğa pamuk şekerleri bıraktı. Yüzündeki şaşkınlığı saklamaya çalışıyordu. İki eliyle yanaklarımı kavradı ve narin bir ses tonuyla sordu.
Yuna: Bebeğim noldu? Niye ağlıyorsun?
Onun sorusuyla ağzımdan küçük hıçkırıklar kaçtı. Bir yandan hıçkırıklarımı durdurmaya çalışırken bir yandan konuşuyordum.
Haeun: Yuna...Beni sevmiyor,başkasını seviyor.
Anlamaz bakışlarla sordu.
Yuna: Kim sevmiyor? Bir dakika ya kim sevmiyor seni? Söyle ben hepsini döverim.
Dudaklarımı bükerek ağlamaya geri döndüm. Şakalaşarak beni güldüremeyeceğini anlayınca sustu.
Haeun: Min...Min jun.
Gülümsedi. Ama yinede şaşırdığını anlayabiliyordum.
Yuna: Sen Min jun'dan mı hoşlanıyorsun?
Ağlamamı durdurdum. Bir süre bakıştık. Sonra cevap vermeden ağlamaya devam ettim. Utanmıştım. Başımı önüme eğdim. Onun ise yüzündeki gülümseme büyüdü.
Biraz daha orda kaldıktan sonra Yuna'nın evine uğradık. Yuna üzerimdeki ceketi çıkarırken konuştu.
Yuna: Sen git elini yüzünü yıka.
İkiletmeden onayladım onu ve banyoya girip kapıyı kapattım.
...
Haeun'un banyoya girmesiyle hemen az önce çıkardığım ceketin cebinden telefonu aldım. O eşek Min jun nasıl üzer benim bal peteğimi! Ben şimdi gösteririm ona. Haeun'un telefonundan Min jun'un telefon numarasını öğrendim. Haeun'un banyodan çıkacağını anlayınca hemen telefonu aldığım yere bıraktım ve salona geçip koltuğa yayıldım. Haeun kapının önüne kadar geldi.
Haeun: Ben artık gitsem iyi olur Yuna annem merak eder.
Yuna: Olmaz! Kal bugün burda gidemezsin.
Haeun: Lütfen ısrar etme. Eve gitmek istiyorum.
Memnuniyetsiz bir şekilde onayladım onu.
Yuna: Peki. Kendin gidebilecek misin?
Kafasını olumlu anlamda salladı. O gitmek için kapının önünde ayakkabılarını giyerken ben onun yanında durarak uğurluyordum.
Haeun gittikten sonra gözlerimi büyüterek kendi telefonuma doğru koştum. Bir yandan da Min jun'un telefon numarasını unutmamak için içimden sürekli tekrar ediyordum.
__________________________________
Yuna iş başında🥰
