"Bazı kavuşmalar yılların özlemini bitirmez. Sadece yeni soruların kapısını açar."
Nehir pencerenin önünde donup kalmıştı.
Aşağıda duran kadın...
Annesiydi.
Gerçekten annesiydi.
Yıllardır rüyalarında gördüğü yüz, şimdi birkaç metre aşağıda duruyordu.
"Nehir..."
Leyla'nın sesi bahçeden bile duyulacak kadar titriyordu.
Nehir kapıya yöneldi.
Kaan kolundan tuttu.
"Bekle."
"Bu kez bekleyemem."
"Ya tuzaksa?"
Nehir gözlerini annesinden ayırmadı.
"Ya değilse?"
Kaan sustu.
Haklıydı.
Bu kez onu durduramazdı.
Nehir merdivenlerden koşarak indi.
Kapı açıldığında Leyla bir an olduğu yerde kaldı.
Anne ve kız birbirlerine baktılar.
Yılların özlemi...
Kırgınlık...
Korku...
Hepsi tek bir anda yüzlerine yansıdı.
Nehir'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Anne..."
Leyla kollarını açtı.
Nehir ona sarıldı.
Uzun süre birbirlerinden ayrılmadılar.
Leyla'nın sesi titriyordu.
"Özür dilerim."
Nehir başını kaldırdı.
"Beni neden bıraktın?"
"Çünkü seni yaşatmak zorundaydım."
"Yıllarca öldüğünü düşündüm."
"Biliyorum."
"Her gece seni düşündüm."
Leyla'nın gözleri doldu.
"Ben de seni."
Kaan birkaç adım geride onları izliyordu.
Lina sessizce onun yanına geldi.
"Onu ilk gördüğümde ben de aynı şeyi hissettim."
Kaan Lina'ya baktı.
"Sen annemle birlikte miydin?"
"Evet."
"Yıllardır?"
Lina başını salladı.
"Annem beni sakladı. Sonra ben onu sakladım."
Kaan'ın yüzü sertleşti.
"Artık saklanmayacağız."
Herkes salona geçti.
Leyla masanın başına oturdu.
Kaan karşısına geçti.
"Artık her şeyi anlat."
Leyla başını eğdi.
"Anlatacağım."
Cemal kapının yanında duruyordu.
Leyla devam etti:
"Yıllar önce Kızıl Konsey, ailelerimizin sahip olduğu bilgileri ele geçirmek istedi."
"Bu yüzden bizi birbirimize düşman gibi göstermeye çalıştılar."
Kaan araya girdi.
"Babam neden ortadan kayboldu?"
"Çünkü gerçek köstebeği bulmuştu."
"Kimdi?"
Leyla sustu.
Nehir dikkatle annesine baktı.
"Anne."
Leyla sonunda gözlerini kaldırdı.
"Köstebek Cemal değildi."
Herkes Cemal'e döndü.
Cemal sakinliğini koruyordu.
Leyla devam etti.
"Yıllarca herkes ondan şüphelendi."
"Çünkü gerçek köstebeğin dikkatleri Cemal'in üzerine çekmesi gerekiyordu."
Kaan'ın bakışları sertleşti.
"O zaman kim?"
Leyla'nın gözleri bir kişide durdu.
Mert.
Mert'in yüzü bir anda değişti.
"Hayır..."
Kaan yavaşça ona döndü.
Mert geri adım attı.
"Ben hiçbir şey yapmadım."
Leyla ayağa kalktı.
"Sen yapmadın."
"Senin baban yaptı."
Mert dondu.
Kaan'ın gözleri büyüdü.
"Ne?"
Leyla devam etti:
"Mert'in babası, Kızıl Konsey'in en önemli adamlarından biriydi."
Mert'in sesi titredi.
"Ben bunu bilmiyordum."
Leyla ona baktı.
"Çünkü baban seni de kullandı."
Mert'in gözleri doldu.
"Hayır..."
Kaan bir anda masadaki dosyayı açtı.
İçinden eski bir belge çıkardı.
Belgenin altında imza vardı.
ARSLAN
AYDIN
KARACA
Kaan üçüncü soyadına baktı.
"Karaca..."
Cemal başını kaldırdı.
"Konseyin kurucularından biri."
Mert'in yüzü bembeyaz oldu.
"Babamın soyadı..."
Kaan yavaşça ona baktı.
"Karaca."
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Mert başını iki yana salladı.
"Ben babam değilim."
Kaan birkaç saniye onu inceledi.
Sonra silahını indirdi.
"Biliyorum."
Mert şaşkınlıkla baktı.
Kaan devam etti:
"Ama artık kime güveneceğimizi daha dikkatli seçmek zorundayız."
Tam o sırada Leyla'nın telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen numara vardı.
Leyla'nın yüzü bir anda değişti.
Kaan fark etti.
"Kim?"
Leyla telefonu açmadı.
Telefon tekrar çaldı.
Sonunda açtı.
Karşıdan gelen ses sakin ve soğuktu.
"Ailenizi yeniden bir araya getirdiğinizi görüyorum."
Leyla'nın yüzündeki renk çekildi.
"Sen..."
"Artık saklanacak yeriniz kalmadı."
Kaan telefonu Leyla'nın elinden aldı.
"Sen kimsin?"
Karşı taraf kısa bir kahkaha attı.
"Beni tanıyorsun, Kaan."
"Adını söyle."
"Çocukluğundan beri tanıyorsun."
Kaan'ın yüzü gerildi.
Karşıdaki kişi son cümlesini söyledi:
"Babanın en yakın dostuydum."
Telefon kapandı.
Cemal bir anda ayağa kalktı.
"Hayır."
Kaan ona döndü.
"Ne oldu?"
Cemal'in yüzü ilk kez gerçek anlamda korkmuştu.
"Bu mümkün değil."
"KİM?"
Cemal yutkundu.
"Babanın yıllar önce öldüğünü söylediğimiz adam..."
Kısa bir sessizlik.
"...Kızıl Konsey'in lideriydi."
Kaan'ın gözleri büyüdü.
"Kim?"
Cemal cevap verdi:
"Senin amcan."
Odadaki herkes dondu.
Nehir yavaşça Kaan'a baktı.
Ve Kaan ilk kez...
Düşmanının ailesinin içinde değil,
kendi ailesinin içinde olduğunu anladı.
Devam Edecek... 🖤