Malikânenin bahçesini ölüm sessizliği kaplamıştı.
Yerde hâlâ keskin nişancının vurduğu adam yatıyordu.
Mert hemen güvenliklere döndü.
"Çıkışları kapatın! Kimse malikâneden ayrılmayacak!"
Koruma ekipleri dört bir yana dağıldı.
Kaan ise elindeki gazete kupüründen gözlerini ayıramıyordu.
"...Sadece biri gerçek Aydın."
Nehir yavaşça yanına geldi.
"Kaan..."
"Bu ne demek?"
Kaan derin bir nefes aldı.
"Bilmiyorum."
"Ama biri bizim aklımızla oynuyor."
O gece...
Nehir odasında tek başına oturuyordu.
Boynundaki kelebek kolyeyi çıkarıp avucunun içine aldı.
Annesinin sesi kulaklarında yankılandı.
"Ne olursa olsun bu kolyeyi sakın çıkarma."
Kapı çaldı.
"Ben."
Kaan.
İçeri girdiğinde elinde eski, deri kaplı bir kutu vardı.
"Bunu bugün depoda bulduk."
Kutuyu masaya bıraktı.
Nehir kapağını açtı.
İçinden bebeklik fotoğrafları çıktı.
İlk fotoğrafı eline aldı.
Küçük bir bebek...
Arkasında ise şu not yazıyordu:
"Nehir - 6 aylık."
Nehir hafifçe gülümsedi.
Sonraki fotoğrafı çevirdi.
Gülümsemesi bir anda kayboldu.
Fotoğrafta yine aynı bebek vardı.
Ama arkasında farklı bir not yazıyordu.
"Elif - 6 aylık."
Nehir'in yüzü bembeyaz kesildi.
"İki bebek..."
"Aynı fotoğraf..."
Kaan da ilk kez şaşkın görünüyordu.
"Bu... mümkün değil."
Ertesi sabah...
Mert laboratuvardan gelen raporla çalışma odasına girdi.
"Patron."
"Konuş."
"Eski fotoğraflar incelendi."
"Evet?"
"İki fotoğraf da orijinal."
Nehir şaşkınlıkla ayağa kalktı.
"Nasıl yani?"
"Fotoğraflarda oynama yok."
"Yani..."
Mert cümlesini tamamladı.
"Yıllar önce aynı görünen iki çocuk varmış."
Oda yeniden sessizliğe gömüldü.
Aynı dakikalarda...
Terk edilmiş fabrikanın en üst katında...
Gizemli adam elindeki eski saati çevirdi.
Kapı açıldı.
Asya içeri girdi.
"Kaan dosyalara ulaştı."
Adam gülümsedi.
"Bırak ulaşsın."
"Asıl soru şu..."
Asya yavaşça yaklaştı.
"Gerçeği ne zaman söyleyeceğiz?"
Adam pencereye döndü.
"Henüz değil."
"Çünkü en büyük yalan..."
Elindeki kelebek kolyeye baktı.
"...gerçeğin tam ortasında saklanıyor."
Devam Edecek...🖤