Çalışma odasının kapısı sonuna kadar açıktı.
Kasayı çevreleyen çelik kapak kırılmamıştı.
Alarm sistemi çalışmıştı.
Ama...
ARES dosyası yoktu.
Kaan, kasanın önünde birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Yüzünde öfke yoktu.
Bu, onu tanıyanların en çok korktuğu ifadeydi.
Sessizlik...
Mert dikkatlice yaklaştı.
"Patron..."
Kaan eğilip kasanın içinde bırakılan siyah satranç taşını eline aldı.
Şah...
Taşın altına iliştirilmiş notu açtı.
"Oyun yeni başlıyor, Kaan Arslan."
Nehir de notu gördü.
"Kim yapmış olabilir?"
Kaan notu buruşturmadı.
Yakmadı.
Sadece masanın üzerine bıraktı.
"Birisi..."
Sesi sakindi.
"...bizi izliyor."
Güvenlik odası...
Dev ekranlarda malikânenin bütün kameraları açıktı.
Mert görüntüleri tek tek inceliyordu.
Saat 02.14...
Koridor boştu.
02.15...
Elektrikler bir saniyeliğine gidip geldi.
02.16...
Kasa odasının kamerası tamamen karardı.
Tam iki dakika boyunca görüntü yoktu.
02.18...
Kamera geri geldiğinde kasa açıktı.
Ama içeride kimse görünmüyordu.
Nehir şaşkınlıkla ekrana baktı.
"Bu mümkün değil."
Mert yumruğunu masaya vurdu.
"Biri kameraları devre dışı bırakmış."
Kaan sessizce görüntüleri izlemeye devam etti.
Sonra bir ayrıntıya takıldı.
Karanlık ekrana geçmeden hemen önce...
Koridorun camında bir yansıma görünüyordu.
Yansıma çok net değildi.
Ama bileğinde gümüş renkli bir saat vardı.
Kaan'ın gözleri daraldı.
"O saati tanıyorum..."
Sabah...
Malikânede gergin bir sessizlik vardı.
Kimse yüksek sesle konuşmuyordu.
Çalışanlar bile fısıldıyordu.
Çünkü herkes biliyordu...
Patronun evine girilmişti.
Ve bu, yıllardır ilk kez oluyordu.
Nehir bahçeye çıktı.
Temiz hava almaya ihtiyacı vardı.
Kafasında yüzlerce soru dönüp duruyordu.
Bir süre sonra arkasından ayak sesleri geldi.
Kaan...
Elinde iki fincan kahve vardı.
Birini sessizce uzattı.
Nehir şaşkınlıkla aldı.
"Teşekkür ederim."
Kaan bahçedeki bankın yanına geçti.
"Çocukken..."
Nehir şaşırdı.
"Ne?"
"Babam bana satranç öğretmişti."
Elindeki siyah taşı cebinden çıkardı.
"Derdi ki..."
'Rakibin sana şah çektiğinde korkma. Asıl korkman gereken, sana o taşı kimin uzattığıdır.'
Nehir başını eğdi.
"Yani..."
"İhanet."
Kaan uzaklara baktı.
"En büyük yara düşmandan değil..."
Durdu.
"...güvendiğin kişiden gelir."
Öğleden sonra...
Malikânenin kapısına siyah bir kurye aracı geldi.
Görevli küçük bir paket getirdi.
"Patron, bu sizin için."
Gönderen kısmı boştu.
Kaan paketi dikkatlice açtı.
İçinden eski model bir cep telefonu çıktı.
Telefon kendi kendine çalmaya başladı.
Odadaki herkes sustu.
Kaan açtı.
Karşı taraftan boğuk bir erkek sesi geldi.
"Dosyayı aramayı bırak."
Kaan tek kelime söyledi.
"Kimsin?"
Adam hafifçe güldü.
"Beni tanıyorsun."
"İmkânsız."
"İmkânsız sandığın insanlar bazen mezardan döner."
Hat kesildi.
O anda telefonun ekranı kendiliğinden açıldı.
Tek bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta...
Yaklaşık on beş yıl önce çekilmiş bir piknik görüntüsü.
Çimlerin üzerinde iki aile oturuyordu.
Arslan ailesi...
Aydın ailesi...
Ve fotoğrafın en arkasında, yüzü tam seçilmeyen üçüncü bir adam.
Kaan'ın elleri titredi.
"Bu..."
Nehir fotoğrafa yaklaştı.
"Tanıyor musun?"
Kaan'ın sesi ilk kez neredeyse fısıltıya dönüştü.
"Evet..."
"Kim bu?"
"Onu..."
Uzun süre sustu.
"...on beş yıl önce kendi ellerimle toprağa verdim."
Odanın içindeki hava bir anda ağırlaştı.
Mert şaşkınlıkla Kaan'a baktı.
"Patron..."
"Bu imkânsız."
Aynı dakikalarda...
İstanbul'un dışında, terk edilmiş eski bir fabrikanın içinde...
Loş ışıklı odada biri ağır ağır yürüyordu.
Yüzü hâlâ gölgelerin arasındaydı.
Masanın üzerinde ARES dosyası duruyordu.
Adam dosyayı kapattı.
Sonra önündeki satranç tahtasında siyah şah taşını ileri sürdü.
Kapı açıldı.
İçeri Asya Kara girdi.
"Her şey planladığımız gibi gidiyor."
Gölgedeki adam hafifçe gülümsedi.
"Hayır..."
Pencereden İstanbul'un ışıklarına baktı.
"Asıl oyun şimdi başlıyor."
Ve ilk kez yüzünün yalnızca bir kısmı aydınlandı.
Yanağında eski, derin bir yara izi vardı...
Ama kim olduğu hâlâ anlaşılamıyordu.
Devam edecek...🖤