Derin, ormanın kalbinde yanıp sönen ışığa doğru ilerledi. Yol, sık ağaçlar ve yosunlarla doluydu. Ay ışığı bile bu derinlikte sanki korkudan çekilmiş gibiydi.
Birden ışığın kaynağı ortaya çıktı :Yarı yıkık, eski taşlarla örülmüş bir "ev". Camları kırılmış, kapısı ise hafifçe arlıklıydı. Ormanın sessizliği burada doruk noktasına ulaşmıştı ; Sanki evin kendisi nefes alıyor, fısıltılar yayıyordu.
Derin, adım attıkça fısıltılar daha belirgin hale geldi :
"Buraya gelmemeliydin... Ama artık buradasın."
Kalbi delicesine çarparken, kapıyı itip içeri girdi. Ev dışarıdan bakıldığında daha büyük ve labirent gibiydi. Duvarlarda eski fotoraflar asılıydı, am yüzler korkunç ve biraz bulanıktı, her fotorafa baktığındasanki gözleri Derin'i takip ediyor gibiydi.
Tam ortada eski bir sandalye ve üstündede yıpranmış bir kitap vardı,
kitapı açtığında sayfalar kendi kendine çevrildi ve bir not belirdi:
"Ormanın sırları seni bekliyor. Fısıltılara kulak ver; gerçeği göreceksin."
Ve o an fark etti ki, fısıltılar onu eve değil kendi içinde sakladığı korkulara götürüyordu...