Kapımın tıklatılmasıyla uyandım. saçlarımı ellerimle düzelttim. ayndaki görüntüm yorgun gözüküyordu. dün odama gelecek gücü nereden bulduğumu bende bilmiyordum.Kapıyı açtığımda Arda benim ona yaptığım muameleyi taklit ederek içeri daldı.yatağımın yanına oturup bağdaş kurduktan sonra konuştu."Bizimkiler aşağıda bekliyor giyinde inelim" dediğinde kaşlarımı çattım "bizimkiler?"
"Naz ile Şafak" diye yanıtlayınca "peki" diye mırıldandım. banyoda üzerimi değiştirip Arda ile yemekhaneye gittim. Dördümüz bir masaya oturduğumuzda hepsinin gözleri beni inceliyormuş gibi gelmişti sanki gerçi çekingenliğim çoğu zaman buna sebep olurdu.
"iyisin değilmi" diye soran Naz'ı "iyiyim" diye yanıtladım gerisi fazla sessizdi herkes yemeklerini yedikten sonra ilk derse girdik ancak ikinciye girecek enerjiyi kendimde bulamayarak odama çıktım.Yatağımda uzanırken çalan kapının sesiyle kalktım ve kapıyı açtım Şafak'ın yüzünü görmek için verdiğim çabayı edebiyat dersine bile vermiyorum diye geçirdim içimden kafamı yukarı kaldırarak soru sorarcasına konuştum. "Hoşgeldin?"
"Hoşbuldum nasılsın"
iyi sayılir diye yanıtladiktan sonra elimle odayi göstererek içeri geçmesini teklif ettim odadaki yatakta bağdaş kurup karşılıklı oturduğumuzda gözlerini izledim dakikalarca ne o konuştu ne de ben karşılık verdim ama biliyordumki ben bu gözleri biryerden tanıyordum. bir soru sorma kararı almıştım kendi içimde,mırıldanarak "Şafak.."dedim."evet?"
"Beni daha önce hiç gördün mü?"
"bilmem belki görmüşümdür belki görmemişimdir" sorduğum birşeye net cevap verilmemesi en nefret ettiğim şeylerdendi ancak Şafak'ın bana samimi gelmesinde açık sözlü olmasi başta geliyordu tabi bazi konular hariç. verdiği yanitla gözlerimi devirdim.
"Eh tabi çok hayranım var.." dediğinde istemsizce sinir olmuştum ya da kırılmışmıydım..ama neden? kollarımı çocuk gibi önümde birleştirince konuştu "Şaka yapıyorum sende hemen trip atıyorsun" kollarımı geri iki yanıma alıp yataktan destek aldığımda ikimizde sessiz kalmayı tercih etmiş gibi sadece gözlerimizi izliyorduk yavaş yavaş uyku beni kollarına çekmek isteyince yatağın bir köşesine kıvrıldım benimkinin aksine büyük olan Şafak'ın avuç içlerinde kendi ellerimi hissettiğimde bedenim yumuşamıştı sanki dürüst olmak gerekirse güven vermişti.Gözlerim kapanmadan önce hatırladığım son diyalog mırıldanarak konuştuğum bir kaç satırdı.
"Bir gün geçecek çıkacağız burdan, hersey cok güzel olacak.. değilmi?"
"Belki bir gün, aynı çatıdan yıldızları seyredeceğiz.."demişti.
Selam,bu bölüm biraz kısa oldu farkındayım çünki biraz sizlerle konuşmak istedim çok fazla okurun bu hikayeyi veya bu yazıyı görmeyeceğini biliyorum kitapların başlarını yazmayı genelde pek beceremem ama okurken sıkıldığınız yerlerdense daha eğlendiğiniz yerler yazmayı denemeye çalıştım bu bizimle olan Arda karakteri olsun Şafak'ın konuşmaları olsun derken uzadı. bu konuşmalar kitabı biraz daha komedi gibi göstersede kitabı dram üzerine yazdığımı size başından söylemek isterim eğer eğlenceli bir kitap arıyorsanız bu kitabın ileriki bölümleri tahminimdirki size uygun olmayabilir.
Daha önce yazı olarakta paylaştığım üzere serinin ikinci kitabını yazarsam bir kesiti Şafak yerine koyarak hayal ettiğim kişi yazacak tabi bir sorun çıkmazsa. Eğer buraya kadar okuyan varsa görüşlerini yorum atarak belirtsin lütfen bu beni çok mutlu eder sizleri çok seviyorum herkese iyi günler dilerim :))
