Bölüm 3

Ada, kantinden çıkarken Ela’yı Emir’in yanında görünce içini hafif bir huzursuzluk sardı. İkisinin arasında tuhaf bir enerji vardı. Ela’nın o gizli gülümsemesi, Emir’in biraz gerilmiş yüz ifadesi... Kısa ama keskin bir andı. Kalbine saplanan ince bir sızı gibi. "Her şey yolunda mı?" diye sordu Emir’e, yanına vardığında. Emir omuz silkti. "Ela geldi, biraz sohbet ettik. Pek bir şey yoktu." Ama Ada'nın gözleri başka bir şey söylüyordu. Ela’nın hiç böyle davranmadığını biliyordu. Genelde geri planda durur, fazla konuşmazdı Emir’le. Ama şimdi... başka bir Ela vardı sanki. Daha cesur, daha öne çıkan. Acaba bir şeyler mi değişiyor? Ders boyunca Ada'nın aklı Ela'daydı. Onun bakışları, gülümsemesi, Emir’e olan ilgisi. İçinde minik minik büyüyen bir şüphe vardı ama bunu dile getirmedi. Çünkü Ela onun en yakın arkadaşıydı. En azından öyle olduğunu düşünüyordu. Ama öğle tatilinden sonra olanlar, içindeki şüphenin boşuna olmadığını kanıtlar gibiydi. Koridorda yürürken bir grup kızın konuşmalarını duymuştu: “Ela ne yapmış biliyor musun? Emir’le kantinde konuşmuş. Çok yakın duruyorlarmış.” “Gerçekten mi? Ama Ada onun en yakın arkadaşı değil mi?” Ada adımlarını yavaşlattı. Kalbi hızla atıyordu. İçinden “Saçmalık, dedikodu bu…” dese de kelimeler kulağından çıkmıyordu. O sırada Ela yanından geçti. Gülümseyerek, gayet normal bir şekilde selam verdi. Ama Ada ilk defa o gülümsemenin ardında bir şeyler olduğunu hissetti. Bir şeyler gizliydi. Bir niyet. Bir gölge. O an içinden geçen tek şey şuydu: “Ela’dan hiç böyle şüphe duymamıştım… ama şimdi… içimde bir şeyler alarm veriyor.” --- Ela ise sınıfın en arka sırasına oturmuştu. Camdan dışarı bakıyor, ama aklı başka yerlerdeydi. Bugünkü ilk adımı atmıştı ve şimdi sırada ne olduğunu planlıyordu. “Sıradaki adım... belki bir sır vermek. Belki bir yalan. Belki de Ada’nın güvenini yavaş yavaş sarsmak.” Ve içinden geçirdiği tek cümle şuydu: “Kıskançlık bir duygu değil, bir savaşsa eğer… ben kazanan olmak istiyorum.”