Bölüm 2

Okulun kalabalık koridorları arasında yankılanan zil sesi, yeni bir günün başladığını haber veriyordu. Öğrenciler sınıflarına dağılırken, Ela duvar dibinde durmuş, Ada ile Emir’i izliyordu. Onlar beraber yürürken sanki dünyanın geri kalanı yokmuş gibiydi. Ada gülüyordu. O gülümseme... Her şeyin anahtarı gibi görünüyordu Ela’ya. Emir de ona karşılık gülümsediğinde, Ela'nın boğazında tanıdık bir düğüm oluştu. Boğazına kadar dolmuştu o hisle. Kıskançlık değildi bu sadece, bir çeşit dışlanmışlık, değersizlik, unutuş... Kendi kendine yutkundu. “O bana hiç böyle bakmadı,” diye düşündü. “Ama ben, Ada’dan ne eksiğim?” Sınıfa girmedi hemen. Okulun arka bahçesine çıktı, telefonunu eline aldı ve Ada'nın sosyal medya hesabına girdi. Her fotoğrafın altında Emir’in bıraktığı kalp emojileri, her hikâyede Ada'nın adını etiketlemesi... Ela'nın gözleri bu detaylara takıldıkça, içindeki fırtına daha da kabardı. “Belki de Emir’in gerçekten Ada’yı sevip sevmediğini görmeliyim. Belki de sadece alışkanlıktır, belki... biraz dürtsem, biraz uzaklaştırsam, gerçek ortaya çıkar.” İşte tam o anda kafasında ilk plan belirdi. Emir'e yakınlaşmak. Onunla konuşmak. Sıradan ama dikkat çeken biri gibi değil, gizemli ve anlaşılmaz biri gibi davranacaktı. Erkekler böyle şeylere düşerdi, değil mi? Öğle arasında, kantinin önünde Emir’i tek başına yakaladı. Ada su almak için içeri gitmişti. Emir, duvara yaslanmış, telefonuyla uğraşıyordu. Ela derin bir nefes aldı ve yanına gitti. "Merhaba Emir," dedi, sesi sakin ama içinde bir sürü hesap saklıydı. Emir başını kaldırdı, gözlerinde hafif bir şaşkınlık vardı. "Ela? Merhaba," dedi kibarca ama mesafeli. Ela başını hafif eğerek gülümsedi. "Bugün çok kalabalık okul... Ada’yla aran nasıl?" Soruyu sanki sıradanmış gibi sormuştu ama bakışları her şeyi ele veriyordu. Emir kısa bir duraksamayla cevap verdi: "İyi. Her zamanki gibi." Ela içinden “Her zamanki gibi...” sözlerini tekrar etti. Demek ki değişiklik yoktu. Ama olacak. Kısa konuşmadan sonra Ada kantinden çıktı ve onları yan yana görünce hafif kaşlarını çattı. Ela ise hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi. “Görüşürüz,” dedi ve yürüyüp gitti. Ama içinden bir şeyler kıpırdamaya başlamıştı. Bugün ilk hamlesini yapmıştı. Kıskançlık artık sadece içinde değil, adım adım etrafına da yayılmaya başlıyordu.