(Aras Demirin anlatımıyla)
Bazı insanların gözlerine baktığınızda geçmişinizi görürsünüz.
Ben Masal’ın gözlerine baktığımda, yıllardır sakladığım bütün sırların yeniden canlandığını hissettim.
Onun bakışlarında tanıdık bir şey vardı.
Acı...
Sessizlik...
Ve kimseye göstermediği güçlü duruşun altında saklanan kırılmış bir kalp.
Daha birkaç dakika önce onun adını bile bilmiyordum.
Ama bazı insanlar vardır.
Hayatınıza girdikleri anda her şeyin değişeceğini anlarsınız.
Masal da benim için öyleydi.
---
Ben Aras Demir.
Herkes beni farklı tanırdı.
Kimi soğuk derdi.
Kimi ulaşılmaz...
Kimi ise kalpsiz olduğumu düşünürdü.
Belki de insanların böyle düşünmesine izin vermiştim.
Çünkü bu dünyada duygularını gösteren insanlar, en çok yara alan insanlardı.
Ben bunu küçük yaşta öğrenmiştim.
Babam bana hep aynı şeyi söylerdi.
“Aras, herkes sana dost gibi yaklaşabilir. Ama herkesin niyetini göremezsin.”
O zaman bu sözlerin anlamını bilmiyordum.
Şimdi ise biliyordum.
Çünkü en büyük ihanetler, en güvendiğin yerlerden gelirdi.
---
Babam öldüğünde bana sadece büyük bir miras bırakmadı.
Bir sır bıraktı.
Yıllardır çözemediğim bir sır...
Ve o sırrın merkezinde kırmızı bir peçe vardı.
Eski bir kumaş parçası gibi görünüyordu.
Ama benim için geçmişin anahtarıydı.
Babam ölmeden önce bana o peçeden bahsetmişti.
“Bir gün onu taşıyan kişiyi bulursan,” demişti.
“Gerçeklerin peşinden git.”
O zaman anlamamıştım.
Bir eşyanın nasıl bu kadar önemli olabileceğini düşünmüştüm.
Ama şimdi anlıyordum.
Çünkü o kırmızı peçe Masal’ın ellerindeydi.
---
Salonda onu ilk gördüğüm an garip bir his kapladı içimi.
Etrafındaki herkes onun güzelliğine bakıyordu.
Ama ben başka bir şey görmüştüm.
Yalnızlık.
Sanki o da benim gibi geçmişinden kaçıyordu.
Sanki içinde kimseye anlatamadığı bir hikâye taşıyordu.
Elimde olmadan ona baktım.
Ve sonra gözlerim kırmızı peçeye takıldı.
Yıllardır aradığım şey...
Karşımdaydı.
“Kaybolan şeyleri saklamayı sever misiniz?”
Bu cümleyi söylediğimde bana şaşkınlıkla baktı.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Sesindeki tedirginliği duydum.
Ama asıl tedirgin olan bendim.
Çünkü yıllardır beklediğim anın gerçekten geldiğini fark etmiştim.
“Onu nereden buldunuz?”
Masal elini hemen peçenin üzerine kapattı.
Sanki onu korumaya çalışıyordu.
“Bu size neden ilgilendiriyor?”
Gözlerimi ondan ayırmadım.
Çünkü söyleyeceğim şey, hayatındaki bütün dengeleri değiştirecekti.
“Çünkü o peçeyi en son gören kişi benim ailemdi.”
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Şaşkınlık...
Korku...
Merak...
Hepsi aynı anda vardı.
“Ne?”
Derin bir nefes aldım.
“Babanızın ölümünden önce kaybolan şeylerden biri oydu.”
O an onun gözlerinde yıllardır cevap aradığı bir soruyu gördüm.
“Benim babam hakkında ne biliyorsunuz?”
Bu soruya cevap vermek kolay değildi.
Çünkü gerçekler bazen insanı rahatlatmaz.
Bazen bütün hayatını yeniden kurmak zorunda bırakır.
“Bilmeniz gerekenlerden çok daha fazlasını.”
Bunu söyledikten sonra uzaklaştım.
Ama içimde bir şey değişmişti.
Çünkü yıllardır kapalı duran bir kapı açılmıştı.
---
Eve döndüğümde ilk işim eski dosyaları çıkarmak oldu.
Tozlanmış klasörlerin arasından kırmızı peçeyle ilgili belgeleri buldum.
Sayfaları çevirdikçe geçmiş yeniden karşıma çıktı.
Bir not vardı.
Babamın el yazısıyla yazılmıştı.
“Gerçek sahibi kırmızı peçeyi bulduğunda, saklanan her şey ortaya çıkacak.”
Yıllardır bu cümlenin anlamını çözmeye çalışmıştım.
Şimdi cevabın Masal olduğunu düşünüyordum.
Ama hâlâ bilmediğim çok şey vardı.
Bu peçe neden onun ailesindeydi?
Babam ve Masal’ın ailesi arasında ne olmuştu?
Ve en önemlisi...
Masal bütün gerçekleri öğrendiğinde ne yapacaktı?
---
Pencereden dışarı baktım.
Şehir yine karanlıktı.
Ama bu sefer karanlığın içinde farklı bir şey vardı.
Bir başlangıç.
Masal hayatıma bir yabancı olarak girmişti.
Ama artık biliyordum.
O sadece bir yabancı değildi.
O, yıllardır aradığım sırrın anahtarıydı.
Ve belki de...
Kendi hayatımın en büyük değişimiydi.
Ben Aras Demir.
Hayatım boyunca hiçbir şeyden korkmadım.
Ama ilk defa bir şeyden korkuyordum.
Masal’ın bu hikâyenin içinde kaybolmasından...
Ve onu korumaya çalışırken kendimi ona daha da yakın bulmaktan.
