Eylül, aynadan uzanan eli tüm gücüyle iterek geri çekildi.
Bir anda bütün gözler kayboldu.
Koridorda derin bir sessizlik oluştu.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Koşmaya başladı.
Sağındaki ve solundaki kırmızı kapılar birer birer kendiliğinden açılıyordu.
Her kapının içinden farklı sesler geliyordu.
Birinde bir kadın ağlıyordu.
Birinde küçük bir çocuk şarkı söylüyordu.
Bir diğerinden ise bir adamın yardım çığlıkları yükseliyordu.
Eylül kulaklarını kapatıp koşmaya devam etti.
Koridorun sonunda eski bir merdiven gördü.
Merdivenlerden yukarı çıkınca yeniden konağın tavan arasına ulaştığını sandı.
Ama odanın ortasında eski bir masa vardı.
Masanın üzerinde tozlanmış bir fotoğraf duruyordu.
Fotoğrafı eline alınca nefesi kesildi.
Fotoğrafta büyükannesi vardı.
Yanında ise beyaz elbiseli aynı kız duruyordu.
Fotoğrafın arkasına titrek bir yazıyla tek bir cümle yazılmıştı:
"Onu ben içeri kilitledim."
Eylül'ün elleri titremeye başladı.
Tam o anda arkasından yaşlı bir kadın sesi duyuldu.
"Fotoğrafı yerine bırak."
Arkasını döndüğünde kimse yoktu.
Ama odanın köşesindeki sallanan sandalye yavaş yavaş hareket ediyordu.
Gıcır...
Gıcır...
Gıcır...
Sandalyenin üzerinde biraz önce olmayan siyah bir kutu belirdi.
Kutuyu açtığında içinden eski bir günlük çıktı.
İlk sayfasında büyükannesinin el yazısı vardı.
"Bu satırları okuyorsan, ben çoktan öldüm. Sakın aynadaki kıza inanma. O bir kurban değil... O bu evdeki ilk katil."
Eylül korkuyla günlüğü kapattı.
Ama ikinci sayfa kendiliğinden açıldı.
Orada tek bir isim yazıyordu.
EYLÜL.
Altında ise bugünün tarihi vardı.
Ve hemen altında kan kırmızısı harflerle şu cümle:
"İkinci kurban hazır."
O anda tavan arasının kapısı sert bir şekilde kapandı.
Arkasından ayak sesleri gelmeye başladı.
Bir kişi değil...
İki kişi değil...
Sanki onlarca insan aynı anda ahşap zeminde yürüyordu.
Ve karanlığın içinden beyaz elbiseli kızın sesi duyuldu:
"Yalnız değilsin...
Çünkü artık sen de bu evin bir parçasısın."