Koridorda yürürken duvarlardan fısıltılar geliyordu.
"Gitme..."
"Bizi burada bıraktılar..."
En sondaki kapının altında bir ışık vardı.
Kapıyı açtığında büyük bir aynayla karşılaştı.
Aynada kendisi yerine bembeyaz elbiseli genç bir kız görünüyordu.
Kız ağlayarak elini cama koydu.
"Dışarı çıkmama yardım et."
Eylül aynaya dokunduğu anda kız gülümsedi.
Ama gülümsemesi insan gibi değildi.
Ağzı yavaşça kulaklarına kadar açıldı.
Aynanın içinden uzun, kemikli bir el uzanıp Eylül'ün bileğini tuttu.
Eylül korkuyla geri çekildi.
Ayna çatladı.
Çatlakların arasından onlarca göz ona bakıyordu.
Ve aynı anda hepsi fısıldadı:
"Kapıyı sen açtın.
Şimdi buradan yalnız çıkamazsın..."