Bölüm 9

Alisa, Yiğit'in “Çık saklandığın yerden” sözlerini duyduktan sonra bir an duraksadı. Hâlâ titriyordu. Adımlarını yavaşça attı. Odaya girdiğinde Yiğit’le göz göze geldi… ama midesi bir anda yeniden bulanınca eliyle ağzını kapatıp hızla tuvalete koştu. Yiğit, tereddüt etmeden arkasından gitti. Alisa yere diz çökmüş, klozete sarılmıştı. Vücudu zayıf düşmüştü, sesi kesilmişti… ama hâlâ kusuyordu. Saçları yüzüne yapışmıştı. Yiğit bir an bile düşünmeden diz çöktü ve nazikçe saçlarını elleriyle topladı. Saçlarını başının arkasında tutarak yüzüne yapışmasını, kusmuğa bulanmasını engelledi. Sesi yumuşaktı: > "Tamam… buradayım. Rahat ol. Geçiyor, Alisa…" Alisa bir an başını kaldırdı ama yine kustuktan sonra yere yaslandı. Gözleri doluydu. Hem utanıyor, hem de içten içe ilk kez bu kadar korunmuş hissediyordu. Zayıf sesiyle fısıldadı: > "Neden… neden böyle yapıyorsun?.." Yiğit yanına çömeldi. Gözleri ciddiyetle doluydu. Yavaşça cevapladı: > "Çünkü tehlikedesin… çünkü yalnız olduğunu sanıyorsun ama değilsin." Alisa gözlerini kapattı. O an hayatında ilk kez biri saçlarını tutuyordu, biri midesi bulanırken başında bekliyordu… Ve o kişi, kim olduğunu bile tam bilmediği biriydi. Ama güven hissi, hayatındaki en güçlü şey haline gelmişti. ---