Bölüm 7

Alisa, tuvaletten çıkıp odasına doğru ilerlerken, her şey bir anda değişti. Sessizliğin içinde bir ses duymaya başladı. İlk başta, yalnızca kendi zihnindeki halüsinasyonlar gibi düşündü, ama sonra sesler netleşti. Duvardan gelen ayak sesleri, pencere kenarına tırmanan biri… Bir an için kalbi hızla çarptı. Soluğu kesilmişti. Birisi evine girmeye çalışıyordu. Korku, vücudunun her yerine yayıldı. Alisa gözlerini korkuyla açtı ve derin bir nefes almak için ağzını kapadı. Hızla etrafına bakınarak camdan dışarıya doğru bakmak için yöneldi, ancak hiçbir şey göremedi. Evin içinde tedirgin bir sessizlik vardı, ama her an her şey değişebilirdi. Bütün bu olan bitenler karşısında ne yapacağını bilmeden, bir anda aklına geldi: Yiğit. O kadar yakınken, belki de yardıma gelirdi. Ama hala, o gizemli adam hakkında kesin bir şey bilmiyordu. Ama bir şekilde güvenmek zorundaydı. Bütün cesaretini toplayarak, cep telefonunu hızla eline aldı. Parmakları titreyerek, Yiğit’in numarasını buldu. Ekranda titrek bir ışık yanmaya başladığında, derin bir nefes aldı. O an, sadece doğru şeyleri yapmalıydı. Ekrana yazdığı mesaj, kollarının titremesiyle birlikte çıkıyordu: > “Kimsin bilmiyorum ama hala buradaysan, acil gel. İçerden sesler geliyor, evde tekim.” Mesajı gönderdiğinde, bir an dünyası durdu. Gözleri telefon ekranında kilitlenmişti, mesajın teslim edildiğini görmek için. Bir süre ekranı izledi, ama sonra her şeyin daha fazla gecikmesine tahammülü olmadığını fark etti. Dışarıdaki sesler bir süreliğine kesilmişti, ama içindeki korku hâlâ devam ediyordu. Hızla telefonu sıkıca tuttu ve kapıyı kilitledi. Evin içinde saklanacak bir yer arayarak, bir odanın köşesine gizlendi. Sesler yeniden gelmeye başlamıştı. Artık zaman gerçekten daralıyordu.