Bölüm 45

Yiğit ve Alisa, deniz kenarında arabadan biraz uzaklaşıp yürümeye başladılar. Hafif esen rüzgar Alisa’nın saçlarını savururken, Yiğit omzuna ceketi sarmaya devam etti. Yan yana sessizce yürüdüler bir süre, sonra Alisa başını hafifçe eğip gülümsedi. > “Yiğit…” > “Efendim, güzelim?” Alisa bir an sustu. Gözleri denizin maviliğine takıldı, sonra tekrar Yiğit’e döndü. > “Peki… sence bebeğimizin adı ne olsun?” dedi tatlı bir ses tonuyla. “Kız ya da erkek fark etmez ama… sağlıklı olsun, değil mi? Gerisi önemli değil.” Yiğit durdu, gülümsedi ve onun elini tuttu. Gözleri Alisa’nın gözlerinde sabitlendi. > “Evet… en çok da bunu diliyorum. Sağlıklı olsun… sen de iyi ol, o da… Gerisi zamanla.” “İsim mi?” diye tekrar etti sonra, hafif gülümseyerek. “Daha çok var ya, acele etmeyelim. Ama bak, isim bulma konusunda sana güveniyorum. İçimden bir ses, bu bebeğe en güzel ismi senin koyacağını söylüyor.” Alisa kıkırdadı. > “Yani sorumluluğu bana attın?” Yiğit omuz silkti, gülümseyerek cevap verdi: > “Ben güveniyorum sadece. Ama olur da kararsız kalırsan, birlikte karar veririz. O zamana kadar aklına gelen her ismi not et, tamam mı?” Alisa, ellerini karnının üzerinde birleştirerek başını salladı. > “Tamam... Ama şimdiden hissediyorum... bu minicik şey hayatımızı tamamen değiştirecek.” Yiğit onun alnına küçük bir öpücük kondurdu. > “Ve en güzel şekilde değiştirecek. Bize iyi gelecek.”