Bölüm 37

Alisa, Yiğit’in boynuna sıkıca sarılmış haldeyken içindeki huzur, ona yepyeni bir güven veriyordu. Yiğit’in parmakları hâlâ bileğinde dolaşırken, gözlerini aralayıp ona baktı. Aralarındaki mesafe yok gibiydi. Sadece nefesleri kalmıştı arada, o da birbirlerine karışmıştı zaten. Yiğit, Alisa’nın gözlerinde bir şey gördü. Belki bir davet, belki sadece bir güven. Ama ne olursa olsun, kalpten gelen bir bağ vardı. Başını hafifçe eğdi ve dudaklarını Alisa’nın dudaklarına nazikçe bastırdı. Yavaş, yumuşak ve sabırlıydı. Alisa bir an donakaldı ama sonra gözlerini kapatıp dudaklarını Yiğit’inkilere bastırarak karşılık verdi. Öpücük, ilkten nazikti ama ardından daha derin, daha samimi bir hale büründü. Sanki ikisi de o anla geçmişteki tüm acıları, belirsizlikleri siliyor; sadece birbirlerine ait olduklarını onaylıyorlardı. Alisa’nın elleri, yavaşça Yiğit’in yüzüne uzandı. Parmaklarıyla yanağını okşarken, öpücükleri daha çok kalplerine dokunuyordu. Yiğit de ellerini Alisa’nın sırtında gezdirdi, onu korurcasına, sahiplenircesine. İkisi de konuşmuyordu artık. Sözcükler anlamsız kalmıştı. Yalnızca dokunuşlar, bakışlar ve kalp atışları vardı odada.