Bölüm 36

Alisa, başını Yiğit’in göğsüne yaslamış, nefes alışverişini dinliyordu. O anlarda zaman durmuş gibiydi. Sessizlik, ikisine de iyi gelmişti. Ama Yiğit’in gözleri istemsizce Alisa’nın havlunun altından azıcık görünen ayak bileğine takıldı. İnce bir iz vardı—çok derin değildi ama hâlâ silinmemişti. Yiğit kaşlarını hafifçe çatarak başını eğdi, parmaklarını nazikçe Alisa’nın bileğine götürdü. Parmağıyla izin üzerinden yavaşça geçti. > “Bu ne?” diye sordu sessizce, merakla ama incitmeden. Alisa bir an duraksadı. Gözlerini açtı ve Yiğit’e baktı, ardından hafifçe gülümsedi. Ses tonu sakindi ama içinde belli belirsiz bir burukluk vardı. > “Hiç... öyle, küçüklükten kalma bir iz sadece,” dedi. Ardından omzunu silkti. “Bazen oyun oynarken, düşerdim hep. Bu da onlardan biri işte.” Yiğit, onun gözlerinde kısa bir an için bir gölge gördü ama sorgulamadı. Bunun bir gün kendi zamanı geldiğinde anlatılacağını hissetti. Eli hâlâ onun bileğindeydi. > “Senin geçmişinde ne varsa... hepsi senin parçan. O izler bile,” dedi, hafif bir tebessümle. “Hepsini kabul ediyorum. Çünkü seninleyken her şey tam gibi.” Alisa gözlerini kapatıp onun boynuna daha sıkı sarıldı. O an bir şey söylemesine gerek yoktu. Yiğit’in sözleri yetmişti.