Bölüm 33

Alisa, Yiğit’in söylediklerine bir an için ne diyeceğini bilemeden sessiz kaldı. İçindeki utangaçlık hala vücudunu sarhoş etmişti, ama aynı zamanda Yiğit’in yaklaşımındaki güven ve samimiyet, ona huzur veriyordu. Bir süre sonra, hafifçe gülümsedi ve Yiğit’e doğru daha da yaklaşıp, > “Evet, karın olduğum için her şey farklı, değil mi?” dedi, sesi hala biraz çekingen ama içinde barındırdığı sevgi ve güvenle doluydu. Yiğit, Alisa’nın gözlerine bakarak, > “Kesinlikle,” dedi, “Ve seninle olmak, her şeyin daha güzel olduğu bir an. Hiçbir şeyin çekingenlik yaratmaması gerektiği bir an.” dedi, bir elini Alisa’nın saçlarına nazikçe dokundurarak. Alisa, Yiğit’in sözlerini duyduğunda, içindeki tüm endişe kayboldu. Sadece Yiğit’in yanında olmanın verdiği güven, ona tüm korkularını geride bırakma cesareti veriyordu. Gözlerinde sevgiyle, > “Seninle olmak... her şeyi doğru yapıyor gibi hissediyorum,” dedi, Yiğit’in kollarında güvenle. Yiğit, bir kez daha Alisa’yı kucakladı ve yanaklarından öperek, > “Ve ben de seninle her şeyin doğru olacağına inanıyorum,” dedi, içten bir gülümsemeyle. Alisa, Yiğit’in kollarında biraz daha kıvrıldı, ama suyun artık eskisi kadar sıcak olmadığını fark edince ürperdi. Omuzlarını hafifçe kaldırarak, başını Yiğit’in göğsüne yasladı ve hafifçe mırıldandı: > “Üşüdüm ben... Hadi çıkalım.” Yiğit, Alisa’nın bu haline gülümseyerek baktı, gözlerinde hem şefkat hem de ufak bir yaramazlık parladı. Onu daha sıkı sarıp, dudaklarını Alisa’nın omzuna yaklaştırarak fısıldadı: > “Hmm... Ben ısıtayım o zaman.” Sesi alçak, tonu ise sıcaktı. Alisa bir an kıpkırmızı oldu, ama gülümsemeden de edemedi. Titreyen omuzları, üşümekten mi yoksa Yiğit’in sözlerinden mi belli değildi. Ama o an içinde hissettiği sıcaklık, suyun çok ötesindeydi.