Bölüm 29

Gece sessizdi… Sadece hafif rüzgârın pencereye vuran sesi duyuluyordu. Alisa, hâlâ Yiğit’in kollarında, huzurlu bir şekilde uyuyordu. Ama birden, uykunun o tatlı eşiğinde dudaklarından belli belirsiz bir mırıldanma döküldü: > “Beni… seviyor musun?” Yiğit, Alisa’nın sözlerini duyunca donakaldı. Uykuda söylediğinden emin gibiydi, ama o kadar yumuşak, o kadar içten bir tondaydı ki, kalbine bir sızı gibi işledi. Alisa’nın yüzüne baktı. Uyuyordu, ama içindeki duygular bile dışarı sızıyordu adeta. Yiğit boğazını yutkundu, ona sarılırken başını hafifçe yana eğip fısıldadı: > “Sevmem mi be güzelim… Deliler gibi seviyorum.” Bir an sustu, bakışları doldu. Sonra kendi kendine, ama içinden gelen sitemli bir tonla devam etti: > “Ama iki yıl geçti Alisa. İki koca yıl... Peki ya sen? Sen seviyor musun hâlâ beni? Hatırlamıyor olabilirsin, ama bir yerlerde bir his kalmış olmalı… Kalbinde küçük bir iz bile…” Elini usulca Alisa'nın yanağına götürüp hafifçe okşadı. Onun uykudaki masumiyetine bakarken kalbindeki o ağırlığı bastırmaya çalıştı. > “Neyse... Sen hatırlayana kadar ben her gün sevdiğimi hatırlatırım sana.” Alisa o sırada hafifçe mırıldandı ve biraz daha Yiğit’e sokuldu. Yiğit’in dudaklarında yorgun ama huzurlu bir gülümseme belirdi. Gözlerini kapattı, Alisa’yı sarıp sarmalayarak onunla birlikte sabaha doğru daldı.