Bölüm 25

Alisa, Yiğit’in söylediklerine bir süre sessizce baktıktan sonra, kafasında ne kadar çok soru varsa bir o kadar da belirsizlik olduğunu fark etti. İçindeki karmaşayı bir şekilde dışarı atmak istiyordu ama neyin doğru, neyin yanlış olduğunu anlamaya çalışırken bir yandan da yoruluyordu. Nihayetinde, gözlerini Yiğit’ten kaçırarak söze başladı: > "Neyse, ben odadayım," dedi Alisa, cümlesinin sonunu çok belirgin olmadan ekleyerek. "Biraz yalnız kalmak iyi gelir." Yiğit, Alisa’nın cümlesini duyar duymaz biraz duraksadı, ancak onun yalnız kalma isteğine saygı göstererek başını salladı. Ama gözlerinden, ona ne kadar yakın olma isteği belli oluyordu. Alisa’nın içindeki karmaşaya hâlâ çözüm bulmaya çalışıyordu. > "Gece yanına geliyim mi?" dedi Yiğit, sesindeki yumuşaklıkla. "İhtiyacın olursa ben buradayım. Sadece seni rahatlatmak, biraz daha güvende hissetmeni sağlamak istiyorum." Alisa, Yiğit’in bu teklifi karşısında duraksadı. Gerçekten de ne kadar zor bir durumda olduğunun farkındaydı. İçindeki korkularla başa çıkmaya çalışırken, Yiğit’in yanında olmak, ona güvenmek istemiyor muydu? Ama bir yandan da ihtiyacı olan şey biraz daha yalnızlık ve kafa dinlemekti. > "Bilmiyorum," dedi Alisa, kendini tam olarak ne hissettiğini anlatmaya çalışarak. "Belki biraz yalnız kalmalıyım, kendi başıma düşünmeliyim. Ama..." Bir an duraksadı, bir şeyleri daha fazla içinde tutamayacak gibi hissediyordu. "Ama seninle olmak kötü değil, Yiğit." Yiğit, Alisa’nın gözlerinde biraz daha yumuşadığını fark etti. Kendini zorlamayarak, bir adım daha yaklaşmayı düşündü. > "Ne zaman istersen, buradayım," dedi Yiğit, sesinde güven veren bir tonla. "Sadece rahatla, Alisa. Her şeyin zamanla daha iyi olacağını biliyorum." Alisa, Yiğit’e bir an daha baktı, gözlerinde kararsızlık vardı ama bir şekilde bu adamın yanında kendini daha iyi hissediyordu. Kafasında ne kadar çok soru olsa da, Yiğit’in varlığı onu bir şekilde rahatlatıyordu. Ne olursa olsun, bir adım daha ileri gitmeye karar vermek zorundaydı.