Bölüm 17

Arabanın içinde ağır bir sessizlik vardı. Alisa, koltuğuna oturmuş, camdan dışarı bakıyordu. Yaşadığı şok dalgalar hâlinde zihninde yankılanıyordu. Gözlerini Yiğit’e çevirdi, sesi titrek ama netti: > “Ben… nasıl seninle evli olabilirim? Bu ne demek Yiğit? Benim hiçbir şeyden haberim yoktu. Hiçbir şey hatırlamıyorum. Böyle bir şeyi nasıl unuturum?!” Yiğit direksiyonu sıktı, başını yana çevirip gözlerinin içine baktı: > “Çünkü hatırlaman istenmedi. Alisa… o geceyi, o günleri… seni korumak için bazı şeyleri silmek zorundaydık.” Alisa öfkeyle döndü: > “Biz mi? Kim bu ‘biz’? Sen kimsin?! Neden benim adıma karar verdiniz? Bu benim hayatım!” Yiğit iç çekti. Gözleri bir anliğine camın ötesine, uzaklara takıldı: > “Evet, senin hayatın. Ama o hayat tehdit altındaydı. Sana ulaşmalarına bir adım kalmıştı. Başka çaremiz yoktu. Evlenmek… seni sistemden çıkarmanın, yeni bir kimlik oluşturmanın tek yoluydu.” Alisa başını iki yana salladı, sesi kısıklaştı: > “Ben sadece normal bir hayat istiyordum. Kendi hayatımı… kendi kararlarımı…” Yiğit sakin ama kararlı bir tonla konuştu: > “Ve şimdi o hayatı geri alacağız. Rize’ye gidiyoruz. Her şeyi tek tek çözeceğiz. Ama bunu birlikte yapmak zorundayız.” Alisa bir an sustu. Sonra fısıltıyla sordu: > “Gerçekten evli miyiz?.. Yani… resmi olarak?” Yiğit gözlerini kaçırmadan, net bir şekilde cevap verdi: > “Evet. Ve o belgeler hâlâ geçerli. İstersen hepsini gösterebilirim. Ama önce… güvende olman gerek.”