Bölüm 15

Yiğit hastanenin çıkış kapısına doğru ilerlerken hâlâ kucağında Alisa vardı. Alisa hem şaşkın, hem öfkeli, hem de tam anlamıyla kafası karışıktı. > “Yiğit! İndir beni, ne yapıyorsun?! Rize’ye mi? Kafayı mı yedin sen?!” Yiğit durdu, başını hafifçe yana eğdi. Gözlerinde o tanıdık, umursamaz ama derin bir ciddiyet vardı. Sonra dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. > “Kayıtlara bakarsan… benimle evlisin Alisa.” Bir anda ortam buz kesti. Alisa’nın gözleri sonuna kadar açıldı. > “Ne? Ne saçmalıyorsun sen? Hangi kayıtlar, hangi evlilik?!” diye patladı Alisa. Yiğit gülümsedi ama bu sefer gülümsemesinin altında bir şey gizliydi. Belki de bir planın ilk adımı… > “Sakince dinle. Sana zarar vermeyeceğim. Ama bana güvenmen gerekiyor. Bazı şeyleri yoluna koymak için... bu yola girmemiz şarttı.” Alisa çırpındı, bağırdı: > “Beni hastaneden kaçırıyorsun ve sonra da evliyiz mi diyorsun?! Deli misin sen?!” Yiğit kapıya yaklaşırken mırıldandı: > “Deliyim, evet. Ama senin için. Kayıtlara bakarsan, gerçekten de benim karımsın. Artık çok geç Alisa.”