Bölüm 12

İki yıl… Tam iki yıl geçmişti aradan. Yiğit, o gece Alisa’nın hayatını kurtardıktan sonra istemeden de olsa ondan uzaklaşmak zorunda kalmıştı. Ama o gece, içini kemiren o his… Alisa’nın sesi, gözyaşları, “kal burada” deyişi… Hepsi hâlâ aklındaydı. Ve bugün… Onun konumunu bulmuştu. Ayakları onu farkında bile olmadan Alisa’nın evinin bulunduğu sokağa götürüyordu. Sokak sessizdi ama bir şey... bir şey yolunda değildi. Duman… Bir anda koşmaya başladı. Alisa’nın kaldığı apartmanın üçüncü katından siyah dumanlar yükseliyordu. Cam kırıkları yere saçılmıştı. İçeriden bir ses geliyordu. Zayıf ama çığlık gibiydi. > “Kimse yok mu! İmdat! Biri yardım etsin!!” Yiğit’in kalbi sıkıştı. Gözleri büyüdü. Ayağıyla kırık cam parçalarını kenara itti. Kendine mırıldandı: > “Kahretsin… Onu bulduğum gün ölemez… Hayır, Alisa…” Tereddüt etmeden içeri daldı. Koridor dumanla doluydu. Alisa'nın sesi mutfak tarafından geliyordu. Elini ileri uzatarak ilerledi ama elini soba borusuna çarptı—yanık bir acı yükseldi parmaklarından. > “Ahhh!” Ama durmadı. Sonunda Alisa’yı yerde, öksürerek ve bayılmak üzereyken buldu. Saçları dağılmış, gözleri pusluydu. Duman arasında onu zar zor fark etmişti. > “Alisa! Sakın bayılma! Sesimi dinle, buradayım!” Alisa gözlerini açmaya çalıştı. Göz göze geldiler ama görüşü çok net değildi. Titreyerek sordu: > “S-sen… kimsin? Benim adımı… nereden biliyorsun?” Tam o sırada başını yavaşça yan tarafa çevirirken alnını mutfağın mermer köşesine çarptı. Can havliyle bir çığlık daha attı: > “Ahh…” Yiğit artık dayanamadı, eğildi, onu kollarına aldı. Kucaklarken kendi yanığını unuttu. Bir an bile tereddüt etmedi. Koşar adım alevlerden uzaklaştırırken tek düşündüğü şey vardı: > “Yaşamak zorundasın… sana anlatacaklarım var…” Alisa, Yiğit’in yüzünü tam göremeden bayıldı. Yüzünde hafif bir acı, elleri yandığı için titreyen bir ifade, ama yüreğinde başka bir sıcaklık vardı… Bu, son olmayacaktı.