Bölüm 11

Alisa yavaşça Yiğit’in kollarından ayrıldı ama hâlâ gözleri onun üzerindeydi. Gecenin ağırlığı omuzlarına çökmüş gibiydi, sesi ise utangaç ama samimiydi: > “Eğer… eğer sorun olmazsa… daha doğrusu zaten beni izliyormuşsun… neden sorun olsun ki… burada kalır mısın? Bir şey olur diye korkuyorum…” Yiğit birkaç saniye boyunca ona baktı. İçinden geçeni bastıramadı, istemsizce kendi kendine mırıldandı: > “Ula tam da istediğimi dedu da…” Sonra hemen toparladı kendini, Alisa'nın gözlerine baktı. Sesi yumuşaktı ama içindeki koruma isteği netti: > “Tabii ki kalırım. Neden sorun olsun ki? Sen sadece rahat ol, tamam mı? Bu gece buradayım. Sana bir şey olmayacak.” Alisa hafifçe başını salladı, sonra sessizce koltuğa geçip dizlerini karnına çekti. Yiğit bir sandalye çekti ve pencereye sırtını vererek gözünü ondan ayırmadan oturdu. Saat ilerledikçe sessizlik aralarında bir bağa dönüştü. Ve o gece… Alisa ilk kez bir yabancının yanında, ama güvende hissettiği bir yabancının yanında, gözlerini huzurla kapattı.