Bölüm 9

Turnuvaya sadece üç gün kalmıştı. Antrenmanların temposu iyice artmış, herkes limitlerini zorluyordu. O gün pist, sabah erkenden dolmuştu. Ama Alya’nın gözleri başka bir gerginliği okuyordu; buzdan çok havada bir savaş vardı. Görünmeyen ama sert… Uraz ve Mert, göz göze geldiklerinde etraf buz kesiyor gibiydi.Alya patenlerini bağlıyordu ki, Mert geldi. Yanına oturdu.“Yine erken gelmişsin,” dedi, klasik gülümsemesiyle.“Alışkanlık,” dedi Alya kısa.“Seninle kaymak istiyorum bugün,” dedi Mert aniden.Alya başını kaldırdı.“Neden?”“Çünkü seni izlerken, bu pistte en çok seninle parlayacağımı hissediyorum.”Tam o anda Uraz geldi. Sert adımlarla yaklaştı. Beyaz saçları dağınıktı ama ifadesi… her zamankinden daha koyuydu.“Sen pistte değil, aynada parlıyorsun Mert,” dedi sakin ama sert bir ses tonuyla.Mert gülümsedi.“Kıskandığın zaman kelimelerin hep daha yaratıcı oluyor, Uraz.”Alya araya girmek istedi:“Lütfen, şimdi değil. Yarışa çok az kaldı…”Ama Uraz susmadı.“Senin için her şey bir oyun olabilir. Ama biz bu işin içinde çocukluktan beri varız. Bu pist bizim evimiz. Ve sen… sadece bir ziyaretçisin.”Mert ayağa kalktı.“Ziyaretçi mi? Bak Uraz, ben Alya’nın yanında olduğum her saniyede sen yoktun. Duygularını saklayıp kıyıdan izlerken ben onunla konuştum, ona cesaret verdim. Ve en önemlisi… ben dürüsttüm.”Uraz bir adım attı ileri.“Senin dürüstlük dediğin şey, yalanın en masum hali. Alya’ya ne zaman gerçekten saygı duydun? Ne zaman onun duygularını değil, sadece gururunu düşündün?”Alya ayağa kalktı.“Yeter! İkiniz de! Bu… bu benim hayatım, benim kararlarım!”Ama Mert yine konuştu.“O sana hiçbir zaman duygularını söylemedi Alya. Neden biliyor musun? Çünkü seni kaybetmekten korktu. Ben öyle biri değilim. Ben riske girerim. Sevdiğimi söylerim.”Uraz’ın yüzü kızardı. Yumruklarını sıktı.“Sen sevdiğini söyleyen ama onun yanında kendini yücelten birisin. Ve Alya bunu fark ettiğinde… artık geç olacak.”Mert kahkaha attı.“Seninle kavga etmeyeceğim. Çünkü Alya zaten seçimini yaptı.”Uraz bir anda yumruğunu sıktı, ama kendini tuttu.“Hayır, Alya hala özgür. Senin oyunlarına mahkûm değil.”Alya artık titriyordu.“Beni kimsenin seçimi gibi konuşmayın! Ben oyuncak değilim! Ve hiçbiriniz benim yerime karar veremez!”Uraz gözlerini ona çevirdi.“Bunu biliyorum. Ama bilmeni istediğim bir şey var.”Gözlerinin içine baktı.“Ben seni hep sevdim. Sessizce, sakince… ama hep. Ve senden hiçbir şey beklemeden sevdim.”Alya bir anda nefesini tuttu. Gözleri doldu.Mert, o an gerçekten susmuştu.Alya bir adım geri attı.“Beni gerçekten seviyorsanız… artık savaşmayı bırakın. Çünkü bu kavga… bana sadece acı veriyor.”O cümleyle birlikte pistten koşarak çıktı. Arkasında iki kalbi, iki yaralı çocuğu bıraktı.