Bölüm 4

Kafede zaman su gibi akıp gitmişti.Dışarıda kar taneleri büyüyüp büyüyüp camlara yapışıyor, içeriye sessiz bir masal havası taşıyordu.Denis, sıcak çikolatasını karıştırırken Aiden'la Mia'nın neşeli atışmalarını izliyordu."Gerçekten ama! Pizza ananasla yenmez," diye iddia etti Mia, gözlerini devirerek.Aiden ciddi bir ses tonuyla, kafasını salladı:"Bilimsel olarak ispatlanmıştır ki, ananas pizza üzerinde evrimin zirvesidir.""Bilim değil, cinayet bu!" diye karşılık verdi Mia, kahkahayla.Denis hafifçe gülümsedi. İçinde tuhaf bir sıcaklık vardı.Böyle anlar... normal anlar... nedense ona her zaman biraz kırılgan görünürdü.Sanki gülüşler, aniden silinecekmiş gibi.Bardağına uzandığında, başı hafifçe döndü.Sanki biri odanın havasını çekip almıştı.Gözlerinin önünde, bir an için, insanların etrafında titreşen sesler hissetti.Mia'nın sesi bulanıklaştı.Aiden'ın kahkahası, sanki suyun altında yankılanıyordu.Masaların üzerinde hafifçe dalgalanan kelimeler gördü - kopuk cümleler, duygu yüklü mırıltılar..."Bugün çok yoruldum...""Keşke annem beni arasa...""Onu etkilemem lazım, neden bu kadar saçmaladım..."Başını salladı.Odaklanmaya çalıştı."Denis?" diye Aiden'ın sesi ulaştı ona, endişeli bir tonda."İyi misin dostum?"Denis, birkaç saniye gözlerini kapattı.Sonra zorla bir tebessüm yerleştirdi yüzüne."İyiyim. Sadece biraz başım döndü."Mia kaşlarını çattı."Belki de fazla sıcak içecekten ha? Kan şekerin düşmüş olabilir."Aiden araya girdi, konuyu hafifletmek ister gibi:"Denis'in böyle arada 'kapanma' anları olur. Mesleği sağ olsun."Mia merakla Denis'e baktı."Ne iş yapıyorsun?"Denis omuz silkti, kelimeleri tartarak konuştu:"Polisle çalışıyorum. Danışmanlık gibi bir şey."Aiden söze devam etti, sesi gururlu bir tona bürünmüştü:"Yani basit bir iş değil. Adam bildiğin 'yalan avcısı'. Suçlular ifade verirken bir bakıyor, bir dinliyor... doğruyu mu söylüyorlar, yoksa kıvırıyorlar mı, şıp diye anlıyor."Mia'nın gözleri büyüdü."Gerçekten mi? Nasıl yani?"Denis hafifçe güldü, elini kaldırdı:"Sırlarımızı satma Aiden."Aiden ellerini havaya kaldırdı."Ne yapayım, gurur duyuyorum seninle."Mia başını iki yana salladı, hayranlıkla:"Ben markette alışveriş yaparken bile karar veremiyorum. Sen insanların yalanlarını yakalıyorsun."Denis hafifçe gülümsedi.Kendini daha iyi hissediyordu artık; baş dönmesi geçmişti.Ama zihninin bir köşesinde, o dalgalanan cümleler hâlâ hafif hafif çınlıyordu.Dışarı baktı.Kar, şehrin üzerineağır ağır iniyordu.Ve o an, bu sıradan akşamın içinde, bir şeylerin değişmekte olduğunu hissetti.Henüz adını koyamıyordu.Henüz...