Duru, gözyaşları içinde eve koştu.
Kapıyı açar açmaz annesi salondan seslendi.
"Kızım, geldin mi?"
Duru hızla gözyaşlarını sildi.
"Evet anne..."
"İyi misin?"
"Biraz başım ağrıyor. Odama çıkacağım."
Annesi şüphelenmişti ama üzerine gitmedi.
"Tamam, dinlen."
Duru odasının kapısını kapatır kapatmaz kendini yatağa bıraktı.
Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
Telefonu durmadan çalıyordu.
Ege arıyor...
Reddetti.
Bir saniye sonra tekrar aradı.
Yine reddetti.
Ardından mesajlar gelmeye başladı.
Ege: Lütfen beni dinle.
Ege: Sandığın gibi değil.
Ege: Sadece bir kez konuşalım.
Duru hiçbirine cevap vermedi.
Telefonu kapatıp yastığının altına koydu.
---
Ertesi sabah okula gitmek istemiyordu.
Ama evde kalırsa annesi her şeyi anlayacaktı.
Derin bir nefes alıp okulun yolunu tuttu.
Okul bahçesine girdiği anda herkes ona bakıyormuş gibi hissetti.
Belki de bu sadece onun düşüncesiydi.
Tam sınıfa girecekken biri önüne geçti.
Ege...
Gözleri uykusuzluktan kıpkırmızıydı.
"Duru... Lütfen."
"Çekil."
"Sadece iki dakika."
"Sana söyleyecek hiçbir şeyim yok."
"Duru, seni aldatmadım."
Duru acıyla güldü.
"Gözlerimle gördüm, Ege."
"Gördüğün şeyin bir açıklaması var."
"Ben artık açıklama duymak istemiyorum."
Ege'nin gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Seni kaybetmek istemiyorum."
Duru'nun kalbi sızladı.
Onu hâlâ seviyordu.
Ama güven...
Bir kez kırılmıştı.
Ve kırılan cam, ne kadar yapıştırılırsa yapıştırılsın eski hâline dönmezdi.
Tam o sırada koridordan Aras geldi.
Ege ile Duru'nun tartıştığını görünce durdu.
Sessizce Duru'ya baktı.
"Duru... İyi misin?"
Duru cevap veremedi.
Aras, Ege'ye döndü.
"Artık onu rahat bırak."
Ege sertçe karşılık verdi.
"Bu seni ilgilendirmez."
"Şu an ilgilendiriyor."
Koridordaki öğrenciler birer birer etraflarında toplanmaya başladı.
İki genç birbirine öfkeyle bakarken...
Duru ilk kez gerçekten yalnız hissetti.