Duru'nun kulakları uğuldamaya başladı.
Sanki etrafındaki bütün sesler bir anda kaybolmuştu.
Karşısında duran iki kişiye bakıyordu.
En sevdiği adam...
Ve en güvendiği arkadaşı...
İkisi de hiçbir şey olmamış gibi konuşuyordu.
Duru'nun gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
Ayağı yanlışlıkla yerdeki kuru dala bastı.
Çat!
Ses, sessizliği böldü.
Ege ile Melis aynı anda arkalarını döndü.
"Duru..."
Ege'nin yüzündeki renk bir anda çekildi.
Melis'in elindeki telefon yere düştü.
Duru, titreyen sesiyle konuştu.
"Ne zamandır?"
İkisi de sustu.
"Size bir şey sordum!"
Ege bir adım attı.
"Duru, lütfen beni dinle..."
"Yaklaşma!"
Duru'nun sesi ilk kez bu kadar yüksekti.
"Gözlerimin içine baka baka bana yalan söyledin."
"Duru, sandığın gibi değil."
"Ben ne gördüğümü çok iyi biliyorum!"
Melis ağlamaya başladı.
"Özür dilerim..."
Duru acı acı güldü.
"Özür mü?"
"Ben seni kardeşim gibi gördüm, Melis."
"Sırlarımı sana anlattım."
"Evimize geldin."
"Annem seni kızı gibi sevdi."
"Ve sen..."
Sözünün devamını getiremedi.
Boğazı düğümlendi.
Ege çaresizce elini uzattı.
"Ne olur, sadece beş dakika konuşalım."
Duru gözyaşlarını sildi.
"Hayır."
"Bugün siz benim sadece kalbimi kırmadınız."
"Hayatıma olan güvenimi de kırdınız."
Arkasını döndü.
Koşmaya başladı.
Arkasından Ege'nin sesi yükseliyordu.
"Duru! Lütfen dur!"
Ama Duru durmadı.
O akşam ilk kez anladı...
Bazen insanı en çok, hiç yabancı olmayanlar yaralıyordu.