Duru, o sabah ilk kez Melis'e eskisi gibi sarılamadı.
Melis bunu fark etmişti.
"İyi misin?"
"İyiyim."
"Emin misin? Son iki gündür çok garipsin."
"Sadece biraz yorgunum."
Melis başını salladı.
"İstersen bugün ders çıkışı sinemaya gidelim."
"Olur... Haberleşiriz."
Duru gülümsedi ama bu gülümseme gözlerine ulaşmadı.
---
Öğle arasında okul bahçesinde tek başına otururken telefonu yine titredi.
Bilinmeyen Numara
"Bugün saat 17.00. Eski spor salonunun arkası."
"Gerçeği görmek istiyorsan yalnız gel."
Mesajın altında tek bir fotoğraf vardı.
Fotoğraf bu kez çok net değildi ama Ege'nin taktığı bileklik açıkça görünüyordu.
Duru'nun kalbi sıkıştı.
"Kim benimle oyun oynuyor?"
---
Ders çıkışı Ege yanına geldi.
"Bugün gelemeyeceğim."
"Neden?"
"Babamın işi uzadı."
Duru, Ege'nin gözlerinin içine baktı.
İlk kez yalan söylüyormuş gibi hissetti.
"Tamam."
Sadece bunu söyleyebildi.
---
Saat tam beşti.
Eski spor salonunun arkası bomboştu.
Rüzgâr ağaçların yapraklarını savuruyordu.
Duru etrafına bakındı.
"Kimse yok..."
Tam geri dönecekken uzaktan iki kişinin konuşma sesi geldi.
Kalbi hızlandı.
Yavaşça duvarın köşesine yaklaştı.
Bir erkek...
Bir kız...
Erkeğin sesi çok tanıdıktı.
"Eğer Duru öğrenirse..."
Ege.
Duru'nun nefesi kesildi.
Kızın yüzü hâlâ görünmüyordu.
Tam o sırada kız konuştu.
"Merak etme..."
"Hiçbir şey anlamayacak."
Duru olduğu yerde donup kaldı.
Rüzgâr kızın saçlarını savurdu.
Yüzü yavaşça görünmeye başladı.
Duru'nun gözleri büyüdü.
"Hayır..."
İnanmak istemiyordu.
Ama birkaç saniye sonra gerçeği tüm açıklığıyla gördü.
Karşısındaki kişi...
Melis'ti.