Aras'ın son sözleri gün boyunca Duru'nun aklından çıkmadı.
"Gerçek ortaya çıktığında... canın çok yanacak."
Bu cümle, ders boyunca zihninde dönüp durdu.
Zil çaldığında telefonunu eline aldı.
Ege'den mesaj vardı.
Ege ❤️: Annemle hastaneye geldik. Bugün görüşemeyebiliriz. Seni seviyorum. ❤️
Duru derin bir nefes aldı.
"Tamam. Kendine dikkat et."
Mesajı gönderdi.
İçindeki huzursuzluk biraz olsun azalmıştı.
---
Akşam saat sekiz...
Duru odasında ders çalışırken telefonu yeniden titredi.
Bu kez numara gizliydi.
Telefonu açar açmaz karşı taraftan tek kelime edilmeden arama kapandı.
"Bu da neydi şimdi?"
Tam telefonu masaya bırakacakken bir bildirim daha geldi.
Bilinmeyen Numara
1 Fotoğraf
Kalbi hızlandı.
Fotoğrafı açtı.
Fotoğrafta Ege vardı.
Ama yalnız değildi.
Yanındaki kişinin yüzü görünmüyordu.
Sadece uzun kahverengi saçları seçiliyordu.
Fotoğraf uzaktan çekilmişti.
Altında ise tek bir cümle yazıyordu.
"Herkes söylediğinde inanmadın... Belki gözlerin inanır."
Duru'nun elleri titremeye başladı.
"Hayır..."
"Bu eski bir fotoğraftır."
"Kardeşidir..."
"Kuzenidir..."
Kendi kendine bahaneler üretmeye çalışıyordu.
Tam o sırada Ege aradı.
"Evet?"
"Sesin neden kötü geliyor?"
"Bir şey yok."
"Emin misin?"
"Evet."
Duru fotoğraftan bahsetmedi.
Çünkü önce gerçeği kendi gözleriyle görmek istiyordu.
---
Ertesi sabah...
Okulun bahçesinde Melis her zamanki gibi Duru'ya sarıldı.
"Günaydın!"
"Günaydın."
Duru istemsizce Melis'e baktı.
Sonra fotoğraftaki uzun saçlı kişiyi düşündü.
Bir anlığına...
Kalbinden korkunç bir düşünce geçti.
"Ya o kişi..."
Hemen başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Melis bunu yapmaz."
En yakın arkadaşına güveniyordu.
Henüz...
Gerçeği bilmiyordu.