Koridorda sessizlik hâkimdi.
Herkes Ege ile Aras'a bakıyordu.
Ege öfkeyle Aras'ın karşısına geçti.
"Benim ilişkim hakkında konuşma."
Aras sakinliğini bozmadan cevap verdi.
"Konuşmuyorum."
"Sadece canını daha fazla yakmana izin vermiyorum."
Ege'nin çenesi sıkıldı.
"Sen daha dün geldin bu okula."
"Onu benden iyi tanıyamazsın."
Aras'ın bakışları sertleşti.
"Tanımak için yıllar gerekmez."
"Bazen bir insanın gözlerine bakmak yeter."
Duru araya girmek istedi.
"Yeter..."
Ama ikisi de onu duymuyordu.
Bir anda...
Pat!
Ege'nin yumruğu Aras'ın yüzüne isabet etti.
Koridorda çığlıklar yükseldi.
"Çocuklar kavga ediyor!"
Aras sendeledi ama yere düşmedi.
Dudak kenarından ince bir kan süzüldü.
Başını kaldırdı.
"Eğer bunu Duru için yaptıysan..."
"En büyük hatanı yaptın."
Bu kez Aras da Ege'ye yumruk attı.
İkisi yere düştü.
Öğrenciler bağırmaya başladı.
Öğretmenler koşarak koridora geldi.
"Yeter!"
"Çekin onları!"
İki öğretmen güçlükle Ege ile Aras'ı ayırdı.
Duru korkudan ağlıyordu.
"Yapmayın!"
Müdür yardımcısı sert bir sesle konuştu.
"İkiniz de odama!"
Koridor yavaş yavaş boşalırken Duru olduğu yerde kaldı.
Tam o sırada biri yere düşen bir telefonu fark etti.
Telefon Ege'nindi.
Ekranı açıktı.
Bir bildirim geldi.
Melis ❤️
"Bugün konuşabilecek miyiz?"
Duru'nun nefesi kesildi.
Kalbi yeniden paramparça oldu.
Demek...
Her şey gerçekten bitmişti.