Duru, telefondaki isme donup kaldı.
Melis ❤️
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Demek... her şey gerçekti."
Tam telefonu bırakacakken ekran yeniden aydınlandı.
Yeni bir mesaj.
Melis ❤️: Sakın Duru'ya hiçbir şey söyleme. Önce her şeyi açıklamamız gerekiyor.
Duru'nun elleri titremeye başladı.
"Ne açıklaması..."
O sırada müdür yardımcısı Ege'nin telefonunu aldı.
"Duru, o telefonu bana verir misin?"
Duru sessizce telefonu uzattı.
---
Kavga yüzünden Ege ve Aras üç gün uzaklaştırma cezası aldı.
Okulda herkes aynı şeyi konuşuyordu.
"Duydun mu?"
"Ege, Aras'ı dövmüş."
"Sebebi Duru'yumuş."
Koridorlarda fısıltılar hiç bitmiyordu.
Duru ise kimseyle konuşmuyordu.
Melis birkaç kez yanına gelmeye çalıştı.
"Duru..."
"Lütfen benimle konuş."
Duru başını bile kaldırmadı.
"Artık benim söyleyecek bir şeyim yok."
Melis'in gözleri doldu.
"Bir kez dinlesen..."
"Ben seni yıllarca dinledim."
"Şimdi sıra bende."
"Git."
Melis sessizce arkasını dönüp uzaklaştı.
---
O gün okul çıkışında Duru tek başına yürüyordu.
Yağmur hafif hafif yağmaya başlamıştı.
Otobüs durağına yaklaştığında karşısında siyah bir araba durdu.
Cam yavaşça açıldı.
Direksiyondaki kişi Aras'tı.
"Duru."
"Konuşabilir miyiz?"
Duru birkaç saniye tereddüt etti.
Sonunda arabanın yanına yaklaştı.
"Ne var?"
Aras derin bir nefes aldı.
"Sana başından beri söylemek istediğim bir şey var."
"Neymiş?"
"Ege'nin yaptığı büyük bir hata var."
"Ama..."
Duru'nun kalbi hızlandı.
"...Senin gördüğün her şey, sandığın anlamı taşımıyor."
Duru şaşkınlıkla Aras'a baktı.
"Ne demek istiyorsun?"
Aras tam konuşacakken cebindeki telefon çaldı.
Ekrana baktı.
Yüzü bir anda değişti.
"Hayır..."
Hızla arabadan indi.
"Duru, sonra anlatacağım!"
"Aras!"
Ama Aras hiçbir açıklama yapmadan arabasına binip hızla uzaklaştı.
Duru yağmurun altında tek başına kalmıştı.
Artık tek bildiği şey şuydu:
Gerçek, hâlâ ortaya çıkmamıştı.