Yağmur giderek şiddetleniyordu.
Duru, Aras'ın uzaklaşan arabasının arkasından uzun süre baktı.
"Ne demek istedi?"
"Gördüğün her şey, sandığın anlamı taşımıyor..."
Bu cümle aklından çıkmıyordu.
Tam o sırada telefonu çaldı.
Arayan...
Ata.
Duru'nun yüzündeki ifade bir anda değişti.
Etrafına baktı.
Kimsenin olmadığından emin olunca telefonu açtı.
"Merhaba."
Karşı taraftan gelen ses yumuşaktı.
«"İyi misin?"»
"İyiyim."
«"Sesin hiç öyle gelmiyor."»
Duru birkaç saniye sustu.
"Biraz karışık günler geçiriyorum."
«"Gelmemi ister misin?"»
Duru gözlerini kapattı.
"Hayır... Henüz değil."
«"Ne zaman ihtiyacın olursa tek bir telefon uzağındayım."»
"Teşekkür ederim."
Telefon kapandı.
Duru derin bir nefes aldı.
Ata...
Hayatındaki en büyük sırdı.
Onun varlığını ne annesi biliyordu, ne Melis, ne Ege...
Hiç kimse.
---
Ertesi gün okulda herkes Ege ile Aras'ın kavgasını konuşuyordu.
Duru sessizce sırasına oturdu.
Melis birkaç sıra öteden ona bakıyordu.
Göz göze geldiler.
Melis ayağa kalktı.
"Duru, lütfen iki dakika konuşalım."
"Konuşacak hiçbir şeyimiz yok."
"Var."
"Yok."
"Ne olur..."
Duru ilk kez sesini yükseltti.
"Ben seni kardeşim gibi seviyordum!"
Sınıf bir anda sessizleşti.
Herkes onlara bakıyordu.
Melis'in gözlerinden yaşlar aktı.
"Seni hiç aldatmadım."
Duru acı bir tebessüm etti.
"Yalan söyleme."
"Gerçekten söylüyorum."
"O zaman neden Ege'yle beraberdin?"
Melis cevap vermedi.
Sadece ağladı.
Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.
İçeri Aras girdi.
Duru'ya baktı.
Sonra bütün sınıfın duyacağı şekilde tek bir cümle söyledi.
"Artık gerçekleri saklamanın zamanı geçti."
Sınıfta derin bir sessizlik oluştu.
Ege de tam o anda kapıda belirdi.
İki genç göz göze geldi.
Ve Duru, hayatını değiştirecek gerçeği duymaya sadece birkaç saniye uzaktaydı...