Siyah montlu adam, kalabalığın arasından onları izlemeye devam ediyordu.
Telefonunu cebine koydu.
Kimse dikkatini ona vermemişti.
---
Havalimanının çıkışına doğru yürürlerken Ege sessizliği bozdu.
"Duru..."
"Seninle birkaç dakika konuşabilir miyim?"
Aras, Duru'ya baktı.
Karar tamamen onundu.
Duru kısa bir an düşündü.
"Burada konuşabiliriz."
"Kimsenin gitmesine gerek yok."
Ege başını salladı.
"Tamam."
Derin bir nefes aldı.
"Sana geri dönmek için gelmedim."
Duru şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne?"
"Eskiden öyle isterdim."
"Ama artık istemiyorum."
"Ben sadece senden özür dilemek için geldim."
Duru sessizce dinliyordu.
"Sana, Aras'a ve Melis'e çok haksızlık yaptım."
"Eğer beni affetmezsen bunu da anlayışla karşılarım."
Duru'nun gözleri doldu.
"Ben seni affettim, Ege."
"Ama geçmişi geri getiremeyiz."
Ege hafifçe gülümsedi.
"Bunu biliyorum."
Tam o sırada Melis öne çıktı.
"Ege..."
Ege ona döndü.
"Ben de senden özür dilerim."
"İlişkimiz boyunca seni gerçekten sevdiğime inandım."
"Ama hiçbir zaman kalbimdeki boşluğu dolduramadım."
Melis başını salladı.
"Ben de artık geçmişte yaşamıyorum."
İlk kez ikisi de içtenlikle gülümsedi.
---
Ata, Aras'ın yanına yaklaştı.
"İyi misin?"
Aras gözlerini Duru'dan ayırmadan cevap verdi.
"İyiyim."
"Çünkü Duru bana gerçeği söylemeyi seçti."
Ata başını salladı.
"İşte güven dediğin böyle bir şey."
Tam o anda...
Havalimanının dışında sert bir fren sesi duyuldu.
Screeeç!
Herkes irkilerek dışarı baktı.
Siyah bir araç hızla kaldırıma yanaştı.
Az önce onları izleyen siyah montlu adam arabaya bindi.
Araba uzaklaşırken adam son kez arkasına baktı.
Ege'nin yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Kaan..."
Kaan da aynı kişiyi görmüştü.
"Ege..."
"Bu iyi olmadı."
Duru merakla sordu.
"Kim o?"
Ege'nin sesi ilk kez korkuyla titredi.
"Yurt dışında peşimi bırakmayan biri..."
"Ve beni burada buldu."
Havalimanının çıkışındaki huzur, bir anda yerini yeni bir bilinmezliğe bıraktı.