Havalimanının kalabalığı devam ediyordu.
Ama beş kişi için etraftaki bütün sesler bir anda yok olmuş gibiydi.
Kaan derin bir nefes aldı.
"Öncelikle..."
"Buraya kimsenin hayatını karıştırmak için gelmedim."
Aras kaşlarını çattı.
"O zaman neden geldin?"
Kaan, Ege'ye baktı.
"Ege, gerçeği sizin benden duymanızı istedi."
Ege başını öne eğdi.
"Evet."
Duru sessizce bekliyordu.
Kaan konuşmaya devam etti.
"Ben ve Ege aynı üniversitede tanıştık."
"İlk gününden beri çok iyi arkadaşız."
Melis şaşkınlıkla birbirlerine baktı.
"Arkadaş mı?"
Kaan gülümsedi.
"Evet."
"Ege, Türkiye'den ayrıldığı ilk günden beri sizden bahsediyordu."
"Duru'dan..."
"Aras'tan..."
"Ata'dan..."
"Hatta Melis'ten bile."
Ege söze girdi.
"Çünkü geçmişimden kaçmak yerine, yaptıklarımla yüzleşmeyi öğrendim."
Duru dikkatle onu dinliyordu.
Ege devam etti.
"Bu yüzden Kaan'ı da getirdim."
"Çünkü bana yeniden ayağa kalkmayı öğreten kişi oydu."
Kaan gülümsedi.
"Ege zor zamanlar geçirdi."
"Ama hiçbir zaman kimseye zarar vermek istemedi."
Aras ilk kez yumuşayan bir ses tonuyla konuştu.
"Demek yanında getirdiğin kişi..."
"...sadece en yakın arkadaşın."
Ege başını salladı.
"Evet."
"Duru'nun yanlış anlamasını istemedim."
Duru derin bir nefes aldı.
"Teşekkür ederim."
"Evet, geçmişte hatalar yaptın."
"Ama bugün dürüst olmayı seçtin."
Ege hafifçe gülümsedi.
"Artık saklayacak hiçbir şeyim yok."
Tam o sırada Ata öne çıktı.
Elini Ege'ye uzattı.
"Hoş geldin."
Ege kısa bir an durdu.
Sonra elini sıktı.
"Teşekkür ederim."
İkisi ilk kez gerçekten birbirlerine düşman gibi değil...
Geçmişi paylaşan iki insan gibi baktılar.
Ancak onları uzaktan izleyen siyah montlu bir adam telefonunu kulağına götürdü.
"Efendim..."
"Hepsi bir arada."
Karşı taraftan gelen emir kısa ve netti.
"İzlemeye devam et."
Adam telefonu kapattı.
Kimse onun orada olduğunu fark etmemişti.