Kaptanın anonsunun ardından uçak alçalmaya başladı.
Ege, camdan şehrin ışıklarını izliyordu.
Yanındaki genç adam sessizce gülümsedi.
"Heyecanlısın."
Ege gözlerini şehirden ayırmadı.
"Biraz."
"En son buradan giderken her şeyi geride bıraktığımı sanmıştım."
"Ama bazı duygular valize sığmıyormuş."
Birkaç dakika sonra...
Uçak piste teker koydu.
Ege derin bir nefes verdi.
"Döndüm."
---
Aynı dakikalarda...
Duru ile Aras da evden çıkmıştı.
Aras arabanın kapısını açtı.
"Emin misin?"
Duru başını salladı.
"Yarım kalan konuşmalar bitsin istiyorum."
Aras motora kontağı çevirdi.
"Ne olursa olsun yanındayım."
Duru gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
---
Havalimanında...
Ata ile Melis de gelmişti.
Melis etrafına bakınırken fısıldadı.
"İçimde garip bir his var."
Ata da kalabalığı izliyordu.
"Bende de."
Tam o sırada dış hatlar kapısı açıldı.
Yolcular birer birer çıkmaya başladı.
Duru'nun kalbi hızla atıyordu.
Sonunda...
Ege göründü.
Omzunda çantasıyla yavaş adımlarla yürüyordu.
Gözleri kalabalığın arasında Duru'yu aradı.
Ve onu gördü.
İkisi birkaç saniye boyunca sadece birbirlerine baktılar.
Ne Duru yürüyebildi...
Ne de Ege.
Sonra Ege hafifçe gülümsedi.
"Merhaba, Duru."
Duru da aynı sakinlikle cevap verdi.
"Hoş geldin."
Tam o sırada Ege'nin arkasından biri daha çıktı.
Az önce uçakta yanında oturan genç adam...
Aras dikkatle ona baktı.
"Bu mu yanında getirdiğin kişi?"
Ege başını salladı.
"Evet."
Genç adam öne çıktı.
Herkese tek tek baktı.
Sonra sakin bir sesle konuştu.
"Merhaba."
"Benim adım Kaan."
"Ve size anlatmam gereken çok önemli bir gerçek var."
Bir anda herkes sessizleşti.
Kaan'ın ağzından çıkacak ilk cümle...
Hepsinin hayatını değiştirecekti.