Ata, kampüsün girişinden sessizce uzaklaştı.
Duru ile Aras'ın konuşmasını duymamıştı.
Ama yüz ifadeleri her şeyi anlatıyordu.
İçine tarif edemediği bir sıkıntı çökmüştü.
---
"Duru."
Aras'ın sesi onu düşüncelerinden çıkardı.
"Hadi, eve gidelim."
Duru başını salladı.
"Olur."
İkisi yan yana yürümeye başladı.
Yol boyunca neredeyse hiç konuşmadılar.
Ege'nin dönüş haberi, ikisinin de aklını kurcalıyordu.
Eve vardıklarında Aras mutfağa geçti.
"Çay yapayım mı?"
Duru hafifçe gülümsedi.
"Olur."
Çaylar hazır olunca salona geçtiler.
Aras fincanını masaya bıraktı.
"Duru."
"Evet?"
"Sana bir şey soracağım."
"Sor."
"Ege döndüğünde onunla görüşecek misin?"
Duru bir an duraksadı.
Dürüst olmak istiyordu.
"Sanırım..."
"Evet."
"Ama sadece konuşmak için."
"Geçmişte yarım kalan şeyleri kapatmak istiyorum."
Aras başını eğdi.
"Tamam."
"Sana güveniyorum."
Duru hemen yanına oturdu.
"Aras..."
"Benim kalbim şu an senin yanında."
"Hiç değişmedi."
Aras gülümsedi.
"Umarım hiç değişmez."
---
Aynı akşam...
Ata, Melis'i aradı.
"Merhaba."
«"Merhaba."»
"Bir kahve içelim mi?"
«"Olur."»
Yarım saat sonra ikisi sahilde buluştu.
Melis, Ata'nın dalgın olduğunu hemen fark etti.
"Bir şey olmuş."
Ata denize bakarak konuştu.
"Ege dönüyormuş."
Melis'in elindeki kahve bardağı hafifçe titredi.
"Ne zaman?"
"Bir hafta sonra."
Melis derin bir nefes aldı.
"Demek sonunda dönüyor."
Ata gözlerini kapattı.
"Bu dönüş..."
"...hiçbirimiz için kolay olmayacak."
Tam o sırada Melis'in telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen bir numara yazıyordu.
"Efendim?"
Karşı taraftaki kişi sadece tek cümle söyledi.
«"Ege'nin dönüşünü kimseye engel olmaya çalışma."»
Telefon bir anda kapandı.
Melis'in yüzü bembeyaz kesildi.
"Ata..."
"Ne oldu?"
Melis titreyen sesiyle fısıldadı.
"Sanırım..."
"...Ege'nin dönüşünü istemeyen biri var."
