Gece ilerlemişti.
Duru ile Aras salondaki koltukta oturuyordu.
Televizyon açıktı ama ikisi de izlemiyordu.
Duru derin bir nefes aldı.
"Aras..."
"Hı?"
"Sana bir şey soracağım."
"Sor."
"Eğer bir gün geçmişim yeniden karşıma çıkarsa..."
"Yanımda olur musun?"
Aras hiç düşünmeden cevap verdi.
"Olurum."
"Çünkü ben senin geçmişinle değil..."
"...bugününle ilgileniyorum."
Duru gülümsedi.
"İşte bu yüzden seni seçtim."
Aras da gülümsedi.
İkisi sessizce birbirlerine sarıldı.
---
Ertesi sabah...
Duru üniversitedeki dersinden çıkmış kampüs bahçesinde Aras'ı bekliyordu.
Telefonu çaldı.
Arayan numara yurt dışı koduyla başlıyordu.
Duru şaşırarak telefonu açtı.
"Alo?"
Karşı taraftan tanıdık bir ses geldi.
«"Merhaba Duru."»
"Ege?"
«"Evet."»
«"Sana bir şey söylemek için aradım."»
"Dinliyorum."
«"Buradaki eğitimimi beklediğimden erken bitirdim."»
Duru'nun kalbi istemsizce hızlandı.
"Ne demek istiyorsun?"
«"Önümüzdeki hafta Türkiye'ye dönüyorum."»
Duru sessiz kaldı.
«"Senden hiçbir şey istemiyorum."»
«"Sadece yarım kalan bazı cümleleri tamamlamak istiyorum."»
Telefon kapandı.
Tam o sırada Aras geldi.
"Duru?"
"İyi misin?"
Duru telefonu yavaşça cebine koydu.
"Ege..."
"...geri dönüyormuş."
Aras'ın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Ama yine de sakinliğini korudu.
"Anlıyorum."
"Sana güveniyorum."
Duru, Aras'ın elini tuttu.
"Ben de sana."
Fakat ikisinin de bilmediği bir şey vardı.
Ege'nin dönüşü...
Sadece eski defterleri açmayacak,
aynı zamanda herkesin hayatını sonsuza kadar değiştirecek olayların da başlangıcı olacaktı.
Ve uzakta, kampüsün girişinde onları izleyen biri vardı.
Ata...
Sessizce arkasını döndü.
İçinden sadece tek bir cümle geçti.
"Sanırım fırtına sonunda geliyor..."