Fotoğrafları çantalarına koyduktan sonra sahilden ayrıldılar.
Hava yavaş yavaş serinlemeye başlamıştı.
Melis esneyerek gülümsedi.
"Bugün gerçekten çok güzel geçti."
Ata başını salladı.
"Evet."
Aras, Duru'nun omzuna ceketini bıraktı.
"Üşümeyesin."
Duru şaşkınlıkla ona baktı.
"Peki ya sen?"
"Ben iyiyim."
Duru gülümseyerek ceketi üzerine aldı.
"Teşekkür ederim."
---
Dört arkadaş apartmanın önüne geldiler.
Melis ve Ata vedalaşmak için durdu.
"Biz artık gidelim."
Duru, Melis'e sarıldı.
"Kendine dikkat et."
"Sen de."
Ata da Aras'ın yanına geldi.
"Kendine iyi bak."
"Sen de."
İki genç tokalaştı.
Melis ve Ata uzaklaşırken Duru bir süre arkalarından baktı.
Aras bunu fark etti.
"Dalgınsın."
"Biraz."
"Neyi düşünüyorsun?"
"Geçmişi."
Aras yavaşça Duru'nun elini tuttu.
"Geçmiş değişmez."
"Ama gelecek..."
"...bizim elimizde."
Duru başını Aras'ın omzuna yasladı.
"Haklısın."
---
Eve girdiklerinde Duru ayakkabılarını çıkarıp kendini koltuğa bıraktı.
"Bugün çok yürümüşüz."
Aras mutfaktan iki bardak su getirip birini ona uzattı.
"Yarın dersimiz erken."
"Biliyorum."
Duru bardaktan bir yudum aldı.
Sonra gözlerini Aras'a çevirdi.
"İyi ki varsın."
Aras gülümseyerek yanına oturdu.
"Ben de aynı şeyi söyleyecektim."
Duru başını onun omzuna yasladı.
Ev sessizdi.
Dışarıdan sadece hafif yağmur sesi geliyordu.
O an ikisi de hiçbir şey söylemedi.
Bazen aynı sessizliği paylaşmak bile, uzun cümlelerden daha anlamlıydı.
Fakat mutfak masasının üzerinde duran Duru'nun telefonu sessizce titredi.
Ekranda tek bir isim vardı.
Ege.
Yurt dışından gelen ilk mesaj...
Henüz hiçbirinin bilmediği yeni bir dönemin başlangıcı olacaktı.