Telefonun ekranı birkaç saniye boyunca ışık saçtı.
Ege:
"Rahatsız etmek istemem. Sadece iyi olup olmadığını merak ettim."
Duru mesajı okudu.
Uzun süre cevap yazmadı.
Aras mutfaktan döndüğünde Duru'nun dalgın olduğunu fark etti.
"Bir şey mi oldu?"
Duru telefonu masaya bıraktı.
"Ege mesaj attı."
Aras birkaç saniye sessiz kaldı.
"Ne yazmış?"
"Sadece iyi olup olmadığımı sormuş."
Aras derin bir nefes aldı.
"Cevap verecek misin?"
Duru düşündü.
"Hayır."
"En azından bugün değil."
Aras başını salladı.
"Kararına saygı duyarım."
Duru, Aras'ın elini tuttu.
"Teşekkür ederim."
"Neden?"
"Bana güveniyorsun."
Aras gülümsedi.
"Bir ilişki güven olmadan yürümez."
Duru, Ege'nin mesajını açtı.
Kısa bir cevap yazdı.
"İyiyim. Umarım sen de iyisindir. Kendine dikkat et."
Başka hiçbir şey yazmadı.
Telefonu masaya bıraktı.
Aras da mesajı merak edip okumadı.
Sadece Duru'nun kararına güvendi.
Bu, Duru'nun içinde büyük bir huzur oluşturdu.
---
Aynı saatlerde...
Yurt dışında küçük bir öğrenci evinde oturan Ege'nin telefonu titredi.
Duru'nun cevabını görünce hafifçe gülümsedi.
"En azından bana tamamen sırtını dönmemiş..."
Telefonu kapatırken pencereden dışarı baktı.
İçinden tek bir cümle geçti.
"Belki bir gün... yeniden karşılaşırız."
---
O sırada Ata ile Melis de kampüs yakınındaki parkta yürüyordu.
Melis elindeki fotoğraf şeridine baktı.
"Bugün güzeldi."
Ata gülümsedi.
"Evet."
Melis bir an durup Ata'ya döndü.
"Sence Duru gerçekten mutlu mu?"
Ata hiç düşünmeden cevap verdi.
"Mutlu."
"Ve ben onun mutlu olmasını istiyorum."
Melis tebessüm etti.
"Sen gerçekten iyi birisin."
Ata gökyüzüne baktı.
"İyi olmaya çalışıyorum."
Ama kalbinin derinliklerinde, Duru'ya dair tamamen kapanmamış bir sayfa hâlâ duruyordu.