Kahvaltı bittikten sonra Melis ve Duru mutfağı toplarken, Aras ile Ata balkona çıktı.
Birkaç dakika boyunca sessizce şehri izlediler.
Sessizliği ilk bozan Ata oldu.
"Aras."
"Efendim?"
"Sana bir şey söylemek istiyorum."
Aras merakla ona baktı.
"Dinliyorum."
Ata derin bir nefes aldı.
"Duru'yu gerçekten mutlu ettiğini görüyorum."
Aras hafifçe gülümsedi.
"Elimden geleni yapıyorum."
"Aynen öyle devam et."
"Çünkü..."
Ata gözlerini yere indirdi.
"Onun yeniden gülümsemesi kolay olmadı."
Aras ciddi bir ifadeyle başını salladı.
"Bunun farkındayım."
"Ve ona verdiğim hiçbir sözü tutmamazlık etmeyeceğim."
Ata elini uzattı.
"Öyleyse anlaşalım."
Aras da elini uzatıp sıktı.
"Anlaştık."
Tam o sırada içeriden Duru'nun sesi geldi.
"İkiniz de kayboldunuz!"
Aras gülerek içeri geçti.
"Geliyoruz."
---
Öğleden sonra dördü birlikte sahile gitmeye karar verdi.
Sahilde yürürken Melis, dondurma almak için büfeye yöneldi.
Ata da onunla birlikte gitti.
Birkaç dakika sonra Aras ile Duru yalnız kaldılar.
Duru denize bakıyordu.
"Mutlu musun?"
Aras sordu.
Duru hiç düşünmeden cevap verdi.
"Evet."
"Uzun zamandır olmadığım kadar."
Aras cebinden küçük bir anahtarlık çıkardı.
Üzerinde iki parçaya ayrılan küçük bir kalp vardı.
Bir yarısında D, diğer yarısında A harfi işlenmişti.
"Bunu görünce aklıma sen geldin."
Duru gülümseyerek anahtarlığın bir parçasını aldı.
"Çok güzel."
"Diğer yarısı da bende kalacak."
"Ne zaman özlersen..."
"...bakarsın."
Duru, Aras'a sarıldı.
"Teşekkür ederim."
Tam o sırada uzaktan Ata ile Melis geri dönüyordu.
Ata, Duru'nun mutlu hâline baktı.
Yüzünde yine aynı sakin gülümseme vardı.
Ama içinde, tarif edemediği küçük bir sızı hissetti.
Onu mutlu görmek istiyordu.
Fakat bir zamanlar o mutluluğun sebebi olmayı hayal eden kişi de kendisiydi.
Bunu kimse fark etmedi.
Hatta Ata bile...
Bu duygunun zamanla büyüyeceğini henüz bilmiyordu.