Duru ve Aras biraz önce yaşananlara gülümsüyordu.
Aras mutfağa gidip boş kupaları topladı.
"Bir film daha açalım mı?"
Duru başını salladı.
"Olur."
Film başladığında Duru, koltuğun köşesine kıvrıldı.
Bir süre sonra başını yavaşça Aras'ın omzuna yasladı.
Aras da çekinerek kolunu onun omzuna doladı.
"Rahatsız oldun mu?"
Duru gülümseyerek başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Tam aksine..."
"Kendimi güvende hissediyorum."
Aras'ın yüzünde sıcak bir tebessüm belirdi.
"Benim için en önemli şey de bu."
Film ilerledikçe ikisi de hikâyeye dalmıştı.
Duru bir anda esnedi.
"Uykun geldi."
"Biraz."
Aras sehpanın üzerindeki battaniyeyi alıp ikisinin üzerine örttü.
Duru usulca onun elini tuttu.
"Biliyor musun?"
"Neyi?"
"Eskiden yalnız kalmaktan korkardım."
"Şimdi yalnız olmadığımı biliyorum."
Aras, Duru'nun alnına yumuşak bir öpücük kondurdu.
"Ve hiçbir zaman yalnız kalmayacaksın."
Duru gülümseyerek gözlerini kapattı.
O gece aynı evin sessizliği içinde, birbirlerine sarılarak filmi izlemeye devam ettiler.
---
Aynı saatlerde...
Ata, kampüsün yakınındaki bir kafede Melis'le oturuyordu.
Melis elindeki fincana bakarak içini çekti.
"Bazen her şeyin benim yüzümden olduğunu düşünüyorum."
Ata başını hafifçe salladı.
"Herkes hata yapar."
"Önemli olan, o hataların seni nasıl değiştirdiği."
Melis ilk kez uzun zamandır rahat bir nefes aldı.
"İyi ki geldin."
Ata gülümsedi.
"Belki de ikimizin de yeni bir başlangıca ihtiyacı vardı."
İkisi de camdan dışarıda yağan yağmuru izlerken, farkında olmadan yeni bir dostluğun ilk adımlarını atıyorlardı.
Ama hiçbirinin bilmediği bir şey vardı.
Bu dört kişinin yolları yeniden kesiştiğinde...
Hiçbirinin hayatı eskisi gibi olmayacaktı.