Yeni evlerine taşınmalarının üzerinden iki hafta geçmişti.
Sabahları ilk uyanan her zaman Aras oluyordu.
Mutfağa gidiyor, kahve hazırlıyor, sonra Duru'nun kapısını hafifçe tıklatıyordu.
"Günaydın."
Duru uykulu bir sesle cevap veriyordu.
"Beş dakika daha..."
Aras gülümseyerek başını sallıyordu.
"O beş dakika hiçbir zaman beş dakika olmuyor."
---
Bir akşam ikisi birlikte market alışverişine çıktı.
Duru, alışveriş arabasını sürerken çikolata reyonunun önünde durdu.
"Alalım mı?"
Aras gülerek kaşını kaldırdı.
"Geçen hafta aldık."
"Ama onlar bitti."
"Kim bitirdi acaba?"
Duru masum bir ifadeyle omuz silkti.
"Hiçbir fikrim yok."
Aras kahkaha attı.
"Eminim."
---
Eve döndüklerinde mutfakta birlikte yemek yapmaya başladılar.
Aras sebzeleri doğrarken Duru makarnayı hazırlıyordu.
Bir an dalgınlıkla bıçağı parmağına değdirdi.
"Ah!"
Aras hemen bıçağı bıraktı.
"İyi misin?"
Duru eline baktı.
Küçük bir kesikti.
Aras ilk yardım kutusunu getirip dikkatlice yara bandı yapıştırdı.
"Bazen çok dikkatsiz oluyorsun."
Duru gülümsedi.
"Yanımda sen varsın."
Aras başını kaldırıp ona baktı.
O an ikisi de hiçbir şey söylemedi.
Sessizlik bile huzurluydu.
---
O gece salonda film izlerken Duru'nun başı yavaşça Aras'ın omzuna düştü.
Film bitmeden uyuyakalmıştı.
Aras ekrandan gözlerini ayırıp Duru'ya baktı.
Üzerine ince bir battaniye örttü.
Kendi kendine fısıldadı.
"İyi ki varsın."
Duru bunu duymamıştı.
Ama yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.
Dışarıda yağmur yeniden başlamıştı.
İçeride ise...
İkisi de aynı çatı altında, birbirlerine alıştıkları yeni hayatlarını sessizce yaşamaya devam ediyorlardı.