Üniversitenin ikinci dönemine girerken yurt ücretleri yeniden zamlanmıştı.
Duru ve Aras günlerce çözüm aradılar.
Bir akşam sahilde yürürlerken Aras sessizce konuştu.
"Duru..."
"Hı?"
"Bir fikrim var."
"Nedir?"
"İstersen aynı evi paylaşabiliriz."
Duru şaşkınlıkla durdu.
"Aynı evi mi?"
"Evet. İki odalı küçük bir daire buldum. Kira da öğrencilere göre uygun."
Duru bir süre düşündü.
"İnsanlar konuşur."
"Konuşurlar."
"Ama önemli olan bizim ne bildiğimiz."
Bir hafta sonra...
Küçük ama sıcak bir dairenin anahtarını teslim aldılar.
İlk gün kutularını açarken ev kahkahalarla dolmuştu.
"Şu koliyi mutfağa koy."
"Hayır, önce salona!"
"Aras!"
"Tamam, tamam."
Akşama doğru bütün eşyalar yerleşmişti.
Salonun ortasında yere oturup pizzalarını yerken ikisi de aynı anda gülmeye başladı.
"Evimiz..." diye fısıldadı Duru.
Aras gülümseyerek başını salladı.
"Evet..."
"Evimiz."
---
Gece olduğunda Duru odasına geçti.
Pencereden dışarıyı izlerken elektrikler bir anda kesildi.
Dairenin içi zifiri karanlığa büründü.
"Aras?"
"Buradayım."
Duru karanlıktan çocukluğundan beri çekiniyordu.
Sessizce salona çıktı.
Aras el fenerini arıyordu.
"İyi misin?"
Duru başını salladı.
"Elektrik gelene kadar yalnız kalmak istemiyorum."
Aras gülümsedi.
"Gel."
Yatak odasında pencerenin önüne oturdular.
Elektrikler gelene kadar sohbet ettiler.
Gece ilerleyince Duru gülerek,
"Bu kadar korktuğuma inanamıyorum."
"Artık yalnız değilsin."
O gece, elektrik gelene kadar aynı odada kaldılar.
Sabah güneş doğduğunda ise ikisi de yeni evlerinde, yeni hayatlarına alışmaya başladıklarını hissediyordu.
Belki de bazen...
Bir evi yuva yapan şey duvarlar değil, yanında kendini güvende hissettiğin kişiydi.