Üniversitenin ilk haftaları beklediklerinden daha yoğundu.
Duru ve Aras, kampüste neredeyse ayrılmaz olmuşlardı.
Birlikte derslere giriyor, kantinde yemek yiyor, akşamları da sahilde yürüyüş yapıyorlardı.
Duru, Aras'ın yanında huzur buluyordu.
---
Bir gün ders çıkışı Aras elini uzattı.
"Dondurma?"
Duru gülümseyerek elini onun eline bıraktı.
"Dondurma."
İkisi kampüsün karşısındaki küçük kafeye gittiler.
Siparişlerini beklerken Aras birden ciddileşti.
"Duru."
"Efendim?"
"Hiç pişman oldun mu?"
"Neye?"
"Beni seçtiğine."
Duru hiç düşünmeden cevap verdi.
"Hayır."
"Çünkü sen bana yeniden güvenmeyi öğrettin."
Aras'ın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
---
Aynı saatlerde...
Ata, üniversite kütüphanesinden çıkarken Melis'i merdivenlerde tek başına otururken gördü.
Yanına yaklaştı.
"Yanına oturabilir miyim?"
Melis başını kaldırdı.
"Tabii."
Ata elindeki iki kahveden birini uzattı.
"Bunu senin için almıştım."
"Teşekkür ederim."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Ata konuştu.
"Geçmişi değiştiremeyiz."
"Ama geleceği değiştirebiliriz."
Melis gözlerini kahvesine çevirdi.
"Bazen kendimi affedemiyorum."
Ata yumuşak bir sesle cevap verdi.
"Hata yapan herkes kötü biri değildir."
"Önemli olan, o hatadan sonra nasıl biri olduğundur."
Melis ilk kez uzun zamandır içten bir şekilde gülümsedi.
---
Akşam...
Duru ile Aras sahilde oturmuş gün batımını izliyorlardı.
Aras cebinden küçük bir fotoğraf çıkardı.
"Hatırlıyor musun?"
Fotoğrafta mezuniyet gecesi birlikte dans ettikleri an vardı.
Duru gülümsedi.
"Bu fotoğrafı ne zaman çektirdin?"
"Sen fark etmeden."
Duru fotoğrafı eline aldı.
"Çok güzel çıkmışız."
Aras usulca Duru'nun elini tuttu.
"Biliyor musun?"
"Neyi?"
"Hayatımın geri kalanında da hep yanında olmak istiyorum."
Duru utangaç bir şekilde gülümsedi.
"O zaman söz ver."
"Ne sözü?"
"Ne olursa olsun..."
"...birbirimize yalan söylemeyeceğiz."
Aras hiç düşünmeden cevap verdi.
"Söz."
İkisi serçe parmaklarını birbirine doladı.
Farkında değillerdi...
Ama bazen en güzel verilen sözler bile, hayatın karşılarına çıkaracağı sınavlara yetmeyebilirdi.