Aradan üç ay geçmişti.
Yaz mevsimi yavaş yavaş sonbahara yerini bırakıyordu.
Hayat, herkes için yeni bir sayfa açmıştı.
Duru ve Aras aynı üniversiteyi kazanmıştı.
Her sabah birlikte okula gidiyor, ders çıkışında sahilde yürüyüş yapıyorlardı.
Duru uzun zaman sonra gerçekten mutluydu.
---
"Yoruldun mu?" diye sordu Aras.
Bir bankın önünde durmuşlardı.
Duru başını iki yana salladı.
"Hayır."
Aras gülümseyerek çantasından küçük bir kutu çıkardı.
"Yine mi hediye?"
"Bu son."
Kutuyu açan Duru'nun yüzü aydınlandı.
İçinde, üzerinde küçük bir papatya figürü bulunan ince bir kolye vardı.
"Papatya..."
"Çünkü sen, ne kadar kırılsan da yeniden açmayı başarıyorsun."
Duru'nun gözleri doldu.
"Teşekkür ederim."
Kolye boynuna takılırken Aras usulca saçlarını yana çekti.
İkisi de gülümsedi.
---
Aynı saatlerde...
Melis yeni başladığı üniversitenin kampüsünde tek başına oturuyordu.
Eski fotoğraflara bakıyor, zaman zaman gözyaşlarını siliyordu.
Tam telefonunu kapatacakken bir mesaj geldi.
Ata:
"Merhaba... Kampüste seni gördüm ama rahatsız etmek istemedim."
Melis şaşkınlıkla etrafına baktı.
Bir ağacın altında duran Ata elini hafifçe kaldırıp gülümsedi.
Melis istemsizce gülümsedi.
İlk kez...
Uzun zaman sonra biri ona yargılamadan yaklaşmıştı.
---
Binlerce kilometre ötede...
Ege, uçağın camından şehri son kez izliyordu.
Pilotun sesi kabinde yankılandı.
"Birkaç dakika içinde iniş yapacağız."
Ege başını koltuğa yasladı.
Telefonunda hâlâ silmeye cesaret edemediği tek fotoğraf vardı.
Duru'nun gülümsediği bir fotoğraf...
Ekranı kapattı.
Kendi kendine fısıldadı.
"Belki de bazı insanları sevmek..."
"...onlarla birlikte olmak anlamına gelmiyor."
Uçak bulutların arasına girerken, Ege gözlerini kapattı.
O, yeni bir hayata doğru giderken...
Duru, Aras, Ata ve Melis'in hikâyesi ise daha yeni başlıyordu.
