Melis'in ayak sesleri terminalin kalabalığında yavaş yavaş kayboldu.
Kimse konuşmuyordu.
Ege hâlâ elindeki yüzüğe bakıyordu.
Parmakları titriyordu.
Duru derin bir nefes aldı.
Başını hafifçe iki yana salladı.
"İnsan..."
"...huyundan vazgeçmiyor demek ki."
Tam o anda Aras da istemsizce aynı cümleyi kurdu.
"İnsan huyundan vazgeçmiyor."
Ata ise acı bir gülümsemeyle ikisine baktı.
"Ben de tam onu diyecektim."
Üçü bir an birbirlerine baktılar.
Sonra aynı anda hafifçe gülümsediler.
Sanki yıllardır birbirlerini tanıyorlarmış gibi...
O kısa anın garip bir uyumu vardı.
Ege ise başını kaldırdı.
Duru'nun, Aras'ın ve Ata'nın aynı düşüncede olduğunu görünce içi daha da acıdı.
"Demek..."
"...hepiniz benim değişmeyeceğime inanıyorsunuz."
Kimse cevap vermedi.
Çünkü sessizlik...
Bazen en ağır cevaptı.
Ege yavaşça Duru'ya yaklaştı.
"Gözlerimin içine bak."
Duru baktı.
"Ben hata yaptım."
"Çok büyük hatalar yaptım."
"Ama seni sevmekten hiç vazgeçmedim."
Ata'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Aras ise çenesini sıktı.
Duru'nun kalbi yeniden hızlanmıştı.
Ege devam etti.
"Belki beni affetmezsin."
"Belki bir daha bana güvenmezsin."
"Ama şunu bil..."
"Kalbimde senden başka hiç kimse olmadı."
Ata öne doğru bir adım attı.
"Ege."
"Yeter."
Aras da sakin ama kararlı bir sesle konuştu.
"Duru'nun artık huzura ihtiyacı var."
Ege ikisine baktı.
Sonra tekrar Duru'ya döndü.
"Karar senin."
"İstersen hayatından tamamen çıkarım."
"İstersen son nefesime kadar beklerim."
Duru gözlerini kapattı.
Kalbi karmakarışıktı.
Geçmişi karşısında duruyordu.
Yanında ise bugününü güzelleştiren iki insan vardı.
Ve ilk kez...
Hangi yöne bakacağını bilemiyordu.