Ata, Duru'ya sarıldıktan sonra yavaşça geri çekildi.
Gülümseyerek Duru'nun yüzüne baktı.
"Hiç değişmemişsin."
Duru hafifçe güldü.
"Sen değişmişsin."
"İyi anlamda mı?"
"Buna sonra karar veririm."
İkisi de gülmeye başladı.
Tam o sırada Ata'nın bakışları Duru'nun arkasına kaydı.
"Arkanda biri var."
Duru arkasını döndü.
Aras...
Birkaç metre ötede durmuş, onları sessizce izliyordu.
Yüzünde ne öfke vardı ne de gülümseme.
Sadece hayal kırıklığı...
Duru hemen ona doğru yürüdü.
"Aras..."
"Sen..."
Aras sözünü kesti.
"Bana hiçbir şey söylemeden gittin."
"Özür dilerim."
"Dönüp bir mesaj bile atabilirdin."
Duru başını öne eğdi.
"Haklısın."
O sırada Ata yanlarına geldi.
Duru derin bir nefes aldı.
"Tanıştırayım."
"Aras... Bu Ata."
"Ata... Bu da Aras."
İki genç tokalaştı.
Tokalaşmaları kısa sürdü.
İkisinin de gözlerinde birbirine karşı temkinli bir ifade vardı.
Ata gülümseyerek elini çekti.
"Duru bana senden bahsetmemişti."
Aras, Duru'ya kısa bir bakış attı.
"Ben de Ata'yı hiç duymamıştım."
Duru ikisinin arasında kaldığını hissetti.
Tam konuşacakken...
Arkasından tanıdık bir ses duyuldu.
"Duru."
Üçü aynı anda döndü.
Ege...
Yavaş adımlarla onlara doğru geliyordu.
Duru'nun yüzündeki ifade değişti.
"Ege..."
Ege önce Duru'ya, sonra Aras'a, en son da Ata'ya baktı.
Demek buydu...
Yıllardır adını duyduğu ama hiç tanımadığı kişi.
Ata.
Ege elini uzattı.
"Memnun oldum."
Ata da tokalaştı.
"Ben de."
İkisi de gülümsüyordu.
Ama o gülümsemelerin ardında sessiz bir rekabet başlamıştı.
Duru bunu hissedebiliyordu.
O an bilmiyordu ama...
Hayatının en zor seçimi, işte tam bu terminalde başlamıştı.