Otobüs terminali her zamanki gibi kalabalıktı.
Anons sesleri birbirine karışıyor, valizlerini sürükleyen insanlar telaşla peronlara koşuyordu.
Duru ise kalabalığın içinde tek bir otobüse odaklanmıştı.
Ellerini heyecandan sürekli birbirine kenetliyordu.
"Ya çok değiştiyse?"
"Ya beni görünce eskisi gibi hissetmezse?"
Tam o sırada görevlinin sesi duyuldu.
"Ankara'dan gelen otobüs perona giriş yapmıştır."
Duru'nun kalbi hızlandı.
Büyük beyaz otobüs yavaşça perona yanaştı.
Kapı açıldı.
Önce yaşlı bir çift indi.
Ardından küçük bir çocuk...
Sonra birkaç yolcu daha...
Duru'nun gözleri sürekli kapıdaydı.
Ve...
Siyah kapüşonlu bir genç otobüsten indi.
Omzunda sırt çantası, elinde küçük bir valiz vardı.
Başını kaldırıp etrafına baktı.
Göz göze geldiler.
İkisi de olduğu yerde kaldı.
Aradan geçen yıllar sanki bir anda silinmişti.
Ata yavaşça gülümsedi.
"Duru..."
Duru'nun gözleri doldu.
"Hoş geldin..."
Ata valizini yere bıraktı.
Hiç düşünmeden Duru'ya doğru yürüdü.
İkisi de konuşamıyordu.
Sonunda Ata kollarını açtı.
Duru bir an tereddüt etti.
Sonra koşarak ona sarıldı.
Yılların özlemi tek bir sarılmada eriyip gitmişti.
Ata, Duru'nun saçlarını okşadı.
"Seni çok özledim."
Duru gözlerini kapattı.
"Ben de..."
Tam o sırada terminalin giriş kapısında bir araba durdu.
Arabadan Aras indi.
Uzaktan Duru ile Ata'nın birbirine sarıldığını gördü.
Olduğu yerde donup kaldı.
Yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Birkaç saniye sonra başka bir araba daha terminale girdi.
Direksiyondan inen kişi...
Ege'ydi.
O da aynı manzarayı gördü.
Üçü de birbirlerinden habersiz aynı yerdeydi.
Ve ilk kez...
Duru'nun geçmişi ile bugünü karşı karşıya gelmişti.