Mezuniyet gecesi tüm hızıyla devam ediyordu.
Sahnenin önünde öğrenciler dans ediyor, aileler telefonlarıyla o anları ölümsüzleştiriyordu.
Duru kalabalığın biraz uzağında gökyüzüne baktı.
"Her şey ne kadar hızlı geçti..."
Aras yanına geldi.
"Ne düşünüyorsun?"
"İlk okula başladığımız günü."
"Göz açıp kapayıncaya kadar mezun olduk."
Aras hafifçe gülümsedi.
"Bence asıl hikâyemiz şimdi başlıyor."
Duru ona baktı.
İlk kez Aras'ın gözlerinde kendini huzurlu hissediyordu.
---
Sunucu mikrofonu eline aldı.
"Şimdi sırada mezuniyet valsimiz var!"
Öğrenciler alkışlamaya başladı.
Aras elini Duru'ya uzattı.
"Benimle dans eder misin?"
Duru birkaç saniye durdu.
Sonra gülümseyerek elini onun avucuna bıraktı.
"Memnuniyetle."
Müzik başladı.
İkisi yavaşça dans etmeye başladı.
Aras'ın bir eli Duru'nun belindeydi.
Diğer eli ise Duru'nun elini sıkıca tutuyordu.
"Mutlu musun?" diye sordu Aras.
Duru gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi.
"Uzun zaman sonra..."
"Evet."
---
Onları uzaktan izleyen biri vardı.
Ege...
Gözlerini Duru'dan bir an bile ayıramıyordu.
Yanında duran Melis bunu fark etti.
"Ege."
"Hı?"
"Hâlâ onu seviyorsun, değil mi?"
Ege cevap vermedi.
Sessizliği, Melis için yeterliydi.
Kalbi kırılmıştı.
Ama gerçeği sonunda anlamıştı.
---
Gece sona ererken öğrenciler keplerini aynı anda havaya fırlattılar.
"Üç..."
"İki..."
"Bir!"
Gökyüzü siyah keplerle doldu.
Herkes birbirine sarılıyor, fotoğraf çektiriyordu.
Aras cebinden küçük, mavi kurdeleli bir kutu çıkardı.
Duru şaşkınlıkla baktı.
"Bu ne?"
"Mezuniyet hediyesi."
Kutunun içinde zarif, gümüş bir bileklik vardı.
İç kısmına tek bir cümle yazılmıştı.
"Her yeni başlangıç cesaret ister."
Duru'nun gözleri doldu.
"Çok güzel..."
"Beğendin mi?"
"Bayıldım."
Hiç düşünmeden Aras'a sarıldı.
Bu sarılma...
İkisinin de kalbinde yeni bir sayfa açmıştı.
Ama onları uzaktan izleyen Ege, içinden tek bir cümle kurdu.
"Seni kaybetmeyeceğim Duru... Ne olursa olsun."