“Bir insana güvenmek cesaret ister… Ama onu sevmek, daha büyük cesaret ister.”
Gece boyunca kimse konuşmadı.
Kapüşonlu kişinin söyledikleri üç arkadaşın da aklını kurcalıyordu.
“Aranızdaki haine dikkat edin…”
Ela eve döndüğünde uyuyamadı.
Aklında tek bir soru vardı.
“Acaba gerçekten içimizden biri yalan mı söylüyor?”
Ama nedense…
Ege’nin gözlerine baktığında onun yalan söyleyebileceğine inanamıyordu.
Ertesi sabah…
Okula girdiğinde koridor her zamankinden sessizdi.
Öğrenciler fısıldaşıyor, ara sıra Ege’ye dönüp bakıyordu.
Ela sınıfa girdi.
Ege yine cam kenarında oturuyordu.
Bu kez gözlerinin altında mor halkalar vardı.
Belli ki o da gece uyumamıştı.
Ela sessizce yanına oturdu.
“Günaydın.”
Ege hafifçe başını salladı.
“Günaydın.”
Ela gülümsedi.
“Bugün ilk kez bana günaydın dedin.”
Ege istemsizce gülümsedi.
“Galiba alışıyorum.”
Ela’nın kalbi hızlandı.
Öğle arasında öğretmen sınıfa girdi.
“Arkadaşlar, yarın okul gezimiz var.”
“Bütün öğrenciler doğa kampına katılacak.”
Sınıfta alkışlar yükseldi.
Mira heyecanla bağırdı.
“Çok eğleneceğiz!”
Öğretmen devam etti.
“İkişerli gruplar hâlinde kalacaksınız.”
Ela içinden dua etti.
“Lütfen Ege olsun…”
Öğretmen listeyi okumaya başladı.
“…”
“Ela Yıldırım.”
“Ege Karaca.”
Ela gülümsememek için kendini zor tuttu.
Kaan ise arka sırada sessizce yumruğunu sıktı.
Ertesi gün…
Otobüs uzun bir yolculuktan sonra ormanın içindeki kamp alanına ulaştı.
Yemyeşil ağaçlar…
Küçük göl…
Ahşap kulübeler…
Her yer masal gibiydi.
Öğrenciler etrafa dağıldı.
Mira hemen fotoğraf çekmeye başladı.
Kaan basketbol sahasına gitti.
Ela ise gölün kenarında yürüyordu.
Bir süre sonra yanında biri durdu.
Ege.
“Burası güzel.”
Ela gülümsedi.
“Evet.”
İkisi sessizce gölü izledi.
Bir anda Ela’nın ayağı ıslak taşa bastı.
Kaydı.
Tam suya düşecekken…
Ege onu belinden tuttu.
Bu kez ikisi de geri çekilmedi.
Ela’nın yüzü kıpkırmızı olmuştu.
İkisi birbirine çok yakındı.
Rüzgâr Ela’nın saçlarını savurdu.
Ege usulca saçının önüne düşen bir tutamı kulağının arkasına itti.
“İyi misin?”
Ela fısıldadı.
“Galiba…”
“…kalbim çok hızlı atıyor.”
Ege hafifçe gülümsedi.
“Benimki de.”
İkisi de utanıp aynı anda gözlerini kaçırdı.
Akşam olduğunda kamp ateşi yakıldı.
Öğrenciler gitar çalıyor, şarkılar söylüyordu.
Ela biraz uzaklaşıp yıldızları izlemeye gitti.
Birkaç dakika sonra Ege de yanına geldi.
Sessizce yere oturdu.
Gökyüzüne baktılar.
“Ege…”
“Hı?”
“Hiç mutlu olduğun zamanlar oldu mu?”
Ege uzun süre sustu.
“Oldu.”
“Lina varken.”
Sonra durdu.
“Ama…”
“Bugün de ilk kez uzun zamandır kendimi iyi hissediyorum.”
Ela’nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Neden?”
Ege ona döndü.
Çekinerek konuştu.
“Çünkü…”
“…sen yanımdasın.”
Ela’nın nefesi kesildi.
İkisi de konuşamıyordu.
Aralarındaki mesafe sadece birkaç santimdi.
Tam o anda…
Ormanın içinden bir çığlık duyuldu.
“YARDIM EDİN!”
Öğrenciler panikle ayağa kalktı.
Öğretmenler koşmaya başladı.
Ela ile Ege de sesin geldiği yöne koştu.
Çalılıkların arasında Mira’yı buldular.
Mira titreyerek eliyle ileriyi gösterdi.
“Ben…”
“Ben onu gördüm…”
“Kimi?”
Mira’nın sesi titriyordu.
“Lina’yı…”
Ela ve Ege aynı anda donup kaldılar.
“Ne dedin?”
Mira gözyaşları içinde başını salladı.
“Yemin ederim… Lina yaşıyor!”
Tam o sırada ağaçların arasından beyaz kapüşonlu bir kız silueti geçti.
Ege hiç düşünmeden onun peşinden koştu.
“LINA!”
Ela da arkasından koşmaya başladı.
Ama ormanın derinliklerinde onları bekleyen şey…
Hayatlarını sonsuza kadar değiştirecekti.
DEVAM EDECEK…